De schildpad is uit de bananenboom.

Alweer een tijdje geleden, ik weet het, mijn oprechte excuses. Vandaag overval ik jullie met het concertverslag van, je raadt het nooit, Ellie Goulding! :) Maar er was meer natuurlijk, er was ook Selah Sue, Errors en Rox.

Selah Sue werd nog nipt aan de affiche toegevoegd, waardoor het programma goed gevuld was en het vooral spannend was om onze laatste trein naar Gent te halen. De eerste act, Selah Sue, begon om 20u. Het was iets meer dan een jaar geleden dat ik Selah Sue gezien had, dus ik was benieuwd naar de vooruitgang. Die was er, zeker en vast. Niet alleen in haar zang, maar ook in haar babbelgehalte. Ik weet het, het is nooit goed, ofwel worden zangers beschuldigd dat ze niets zeggen, ofwel zeggen ze te veel, maar ons Selah zweeg werkelijk geen seconde tussen haar liedjes en vertelde hele histories. Die bleven nu dus gelukkig achterwege. Ik was niet omvergeblazen, maar het was zeker een leuke starter.
Daarna was het heel bizar. Volgens de programmatie speelde Rox om 21u, gevolgd door Errors. Wij stonden dus vol ongeduld te wachten op Rox, tot iemand slim opmerkte dat er eigenlijk geen micro stond voor een zangeres (en er plots vier jongens verschenen en Rox naar mijn weten toch wel een meisje is)
En effectief, Errors begonnen aan hun set. Ik liep een beetje ongemakkelijk omdat ze ondertussen ook een kleine 10min vertraging hadden opgelopen en omdat Rox plots verdwenen was. Toch probeerde ik met de beste wil van de wereld om mij in te leven in het optreden maar helaas. Het was volledig misplaatst in de programmatie. Ik wil hen zeker en vast nog een kans geven maar ik was zodanig aan het wachten op Rox en Ellie Goulding dat ik bleef op mijn uurwerk kijken en alleen maar hoopte op de magische woorden “this is our last song”. Er is wel nog iemand die een speciale vermelding verdient, en ik kopieer even wat ik in twee recensies vond:

“Op een hyperkinetische malloot na loopt niet iedereen in het publiek warm voor de postsynthrock van het viertal.” ( CJP)

“Het publiek leek het optreden wel te smaken, al bleef iedereen er (op twee enthousiastelingen na) vrij onbewogen bij staan.” (Cutting Edge)

Ik zou het zelf niet beter kunnen formuleren :D Ik denk dat de aanwezigen dan ook geen probleem hebben om zich te herinneren wie de persoon in kwestie juist was (it wasn’t me :)) Het was best wel hilarisch, een jongen en even later ook een vriend van hem, die zich volledig lieten gaan op de muziek. Drugs en alcohol lijken mij eigenlijk de enige mogelijke verklaringen want de muziek was echt wel niet intens genoeg.

Er is altijd iemand die de opgelopen vertraging moet bekopen, in dit geval was dat Rox. Ze heeft amper 30 minuten op het podium gestaan, maar wel 30 fantastische minuten! Heel verrassend vond ik de opener. Direct het enige liedje dat we eigenlijk kennen 'My baby left me'. Er stond best wel veel volk op het podium: gitarist, drummer, keys en 2 backings (waaronder 1 enorm grappige, atypische backing: blank, klein en 'niet mager', kalend, maar wat een stem! en koddige danspasjes :)) Rox straalt enorm op het podium en weet hoe ze het publiek moet meekrijgen (hoewel zij en ook Ellie zeiden dat het publiek zo stil was. Het was ook totaal niet uitverkocht, zonde!) Rox gaf heel vaak knipoogjes naar het publiek, wat wel grappig was. Om de zoveel tijd toonde ze ook dat ze deftig kan dansen en bewegen, wat mijn jaloezie toch weer even opwekte. Dat zit gewoon in hun lijf. Niet eerlijk zeg ik u! Nu, de muziek dus :) Fantastisch. Ze kondigde ook haar tweede single aan die heel erg leuk is en zong de cover 'dreams' van Fleetwood Mac. Jammer genoeg was het vlug voorbij, maar wees maar zeker dat dit 22-jarig talent het ver zal schoppen! (binnenkort ook aanwezig op couleur café, voor de geïnteresseerden :))

Door deze korte set zaten ze plots voor op schema waardoor Ellie stipt kon beginnen. Plots dook ook Sam de Bruyn op in het publiek (die ook overal te spotten valt, hij stond ook bij Phoenix en Florence+the Machine in mijn gezichtsveld :)) De volgende dag hoorde ik op de radio dat hij in de file stond en de rest gemist had.. Soit, essentie!


Ons Ellie begon verrassend met een song die ik niet kende :) Grappig aangezien ze net haar debuutalbum uit heeft. Later bleek de song 'lights' te heten (de titel van haar CD maar wel niet aanwezig op die CD.. Bizar :)) Mijn slechte gewoonte was weer opgedoken waardoor er zeker vier liedjes in mijn hoofd zaten die ik zeker wou horen. Met succes! :)
Het tempo van de liedjes lag hoog, de eerste volgden zo goed als direct op elkaar zonder veel gebabbel. Later sprak ze het publiek af en toe eens aan en bleek ze uiterst sympathiek. Misschien had Ellie beter wat meer volk op het podium gehad zoals Rox want de backings waren niet live en er waren momenten dat mij dat een beetje stoorde. Dat heeft ze wel ruimschoots gecompenseerd met haar drumtalent! Wie had dat gedacht :) Naast haar stond 1 'trommel' en een cimbaal waar ze vol overgave op tekeer ging. Fantastisch gewoon. Om vijf voor twaalf begonnen we al iets meer naar de uitgang te gaan. Na een geweldige cover van Midlake (roscoe) was het zo ver: starry eyed!! :) Geweldig. De perfecte afsluiter.
Ik wil nog even zeggen, misschien lijkt Ellie voor de meeste "een uit een dozijn" maar er is eigenlijk niemand met wie je haar terecht kan vergelijken. Ik vond het werkelijk fantastisch en ben heel blij dat de twijfel in een ticket is geëindigd.
Om 12u zijn we dan met een flinke stap naar het station vertrokken, om daar te merken dat we 22min vertraging hadden. Waarvoor dank NMBS (oja, beste NMBS, nog even iets voor de statistieken: van mijn drie treinreizen in drie opeenvolgende dagen had ik drie keer vertraging. Doe er iets aan.)
Maar we eindigen met een positieve noot!
Rox rockt! En Ellie Goulding ook natuurlijk! :)

Wake up it's a beautiful morning!

Er zijn zo van die dagen dat je bij de eerste seconde wanneer je wakker wordt, weet "neen, het wordt geen geweldige dag vandaag." Laat vandaag nu even zo een dag zijn. Deze stelling werd eigenlijk al in mijn slaap bevestigd, ik ben zeker drie keer wakker geschoten met flitsende woorden als METHODES en RESULTATEN die door mijn hoofd schoten (de gevolgen van een eerste noemenswaardige paper, een ramp).

Acht uur les, en dus vroeg moeten opstaan, waren niet bepaald bevorderlijk.
Dan was ik nog niet naar buiten geweest, en wist ik niet wat voor een kakweer het was. Op school merkte ik al vlug dat er nog veel een mindere dag hadden :) 'Gewoon beginnen wenen' leek ons op een bepaald moment de beste oplossing.

Na de naar slechte gewoonte, nutteloze maandag moest ik nog naar de winkel. Wat een monsterfile in de Delhaize. Iedereen moest uiteraard om 18u zijn boodschappen doen. Maar, geen slecht woord over Delhaize, ik ga daar nog graag. Ze vragen mij af en toe aan de kassa 'parkeerticketje?' wat eigenlijk fantastisch is! :) en wel om twee redenen:
1. ze schatten mij dus minstens 18 jaar oud
2. ze zien mij nog in staat om met de auto te rijden
Laat dat een begin zijn :)
Ik vind het ook geweldig leuk om te kijken wat de mensen kopen. Totaal mijn zaken niet, maar als het voor mij van de band rolt, kan ik wel niet anders dan het negeren. Zo kwam er bij de jongen voor mij een redelijk onverwachte wending toen hij plots naar het "tijdschrift" Dag Allemaal greep. Vreemd allemaal.

Voor dagen als deze heb ik bedacht dat ik een afspeellijst moet hebben op mijn iPod, met de titel 'anti-depressiva' ofzo. Niet dat Phoenix niet helpt, maar ik wil eerder een mengeling van artiesten.
Ik ben wel fan van afspeellijsten eigenlijk, ik zou voor alles een afspeellijst maken :) Een kleine greep uit mijn aanbod lijsten: 'bad', 'fiets', 'sportlijst =)', 'vergeten songs'...
Ik ga normaal in bad met o.a. Coldplay, Oasis, Sigur Rós, Jamie Lidell en Muse. Veel volk dus.
Mijn fietslijst bestaat uit liedjes die ik bepaalde momenten heel graag hoor, nu zouden daar Ellie Goulding, Kele, Yeasayer, Kate Nash en Jónsi bijkomen.
Met mijn sportlijst ben ik niet zo vertrouwd moet ik eerlijk bekennen :) Maar Daft Punk vormt wel de basis.

Nu moet ik dus dringend werk maken van een enthousiaste, übervrolijke afspeellijst.
Dringend.

Maar misschien moet ik mijn blogschrijfstijl nu maar even inruilen voor de wetenschappelijke shit.
Mijn begeleider was vandaag nog zo vriendelijk om mij eraan te herinneren dat ik nog veel werk heb. Nee maar, waar haalt hij dat nu..

Trouwens! Ik ga naar Ellie Goulding! :)
En Sofie ook wel :D (haaaappy birthday overigens! :))

Hit me with lightning

Zelden blijft iemand mij zolang achtervolgen. Of ja, dat is misschien wat overdreven, ik ben heel vaak en heel vlug in de ban. Maar in veel gevallen kan ik het loslaten. Het is zeker niet altijd gemakkelijk, maar een mens moet keuzes maken in het leven. Maar beste Ellie Goulding, wat doe je mij toch aan?
Ik probeer er mij ongeveer al 3 weken bij neer te leggen dat ik niet op het concert ga geraken en wacht gewoon tot het uitverkoopt... Maar het zit niet mee! Het wordt enkel aantrekkelijker en er zijn nog steeds tickets :)
Hier volgt mijn echt wel allerlaatste poging :p

Op zondag 9 mei treedt (onder andere!) Ellie Goulding op in de Botanique (Brussel). 'Wie' hoor ik jullie vragen, Ellie Goulding dus :) Een Brits (uiteraard) meisje met geweldig leuke liedjes die enorm blijven hangen. 'Under the sheets' en 'starry eyed' zijn haar voorlopige singles.
Maar er is meer!
Naast Ellie Goulding komen ook Rox, Errors en nieuw toegevoegd ons Belgisch talent Selah Sue!

Rox is een geweldig souldametje die nu vooral gekend is van de single 'my baby left me'. Super stem :)

Errors ken ik van naam maar heb ik nog niet verder durven checken, uit schrik dat ik ze ook heel goed zou vinden...

En Selah Sue, ja, hoeft niet echt een inleiding denk ik, onze Belgische pracht.

Dan nu 2 filmpjes, kwestie van je ook iets bij de muziek voor te stellen behalve de naam van de titels..





Tickets kosten 16EUR (dus eigenlijk 4EUR per optreden, hoe zot is dat niet ;-))

Als er zijn die denken, ik ga niet mee, en zo gaat Lien misschien ook niet en dan kan ze centjes sparen: not at all! Als ik het geld nu niet verdoe, dan gebruik ik het sowieso in Londen over 2 weken :D
Op gaat het, hoe dan ook :)

Ergens voel ik wel dat ze op pukkelpop of een ander festival zal staan, maar het is allemaal zo onzeker é :)

Nu ja, ik dacht, ik doe nog even een allerlaatste poging :) Over een week leg ik er mij sowieso bij neer :D

Meer info is uiteraard nog te vinden op de site van de Botanique, of bij mij ;-)

Ik merk nu wel dat ik stiekem mijn blog een beetje aan het misbruiken ben.. Dat mag niet. Dus, het zal niet meer gebeuren :)


Trouwens.
Ik zou echt de ideale promotor van de Botanique of de AB kunnen zijn feitelijk...

1 2 WOOP WOOP

Met ietwat gemengde gevoelens raapte ik zaterdag mijn spullen bijeen voor een 'mini weekend' naar de zee met de familie. Mijn oma werd 85 en wou terug naar de plaats waar ze de beste momenten van haar leven had doorgebracht (Zuydcoote, net in Frankrijk) We bleven de zaterdag wel slapen in de Panne. Whatever eigenlijk, het maakte mij allemaal niet veel uit wat of hoe.

Nu dus, zaterdag kwamen we in de vroege namiddag aan en gingen we eerst ons gerief in het hotel gaan lossen. Wanneer we nog enkele praktische dingen bespraken met de hotelbaas, kregen we ook te horen dat het Dranouter aan zee was! Dat klonk pas als muziek in de oren van mezelf (uiteraard) en ook van mijn oudste neef. Een ding stond vast: wij gingen naar Dranouter aan zee! Nadat mijn tante de hotelbaas er nog even aan herinnerde dat ze hem gevraagd had daarover te zwijgen, zochten we onze kamers op en trokken we daarna naar de zee, of beter, naar een van de vele terrasjes. Gezellig allemaal! :) Daarna hebben we nog even wat winkeltjes gedaan, wat niet bepaald handig is wanneer 6 van de 9 mensen mannelijk zijn, maar het is gelukt! Even later werden we al terug verwacht in het hotel voor het avondeten. Wat was me dat. Ik snap wel dat er aan de zee voornamelijk vis te verkrijgen is en ik ben ook niet anti vis, integendeel, maar waarom altijd zo speciaal? Als vreemde eend in de bijt heb ik geen kreeftenmenu genomen, maar garnaalkroketjes en tagliatelli met garnalen. Soit. We zijn begonnen om 19u en het moet toch half 12 geweest zijn wanneer de laatste gang toekwam. Net dat moment kreeg mijn neef een vermoeidheidsaanval (ahum) en ging hij slapen. Nu de echte versie: hij ging terug naar huis om de verjaardag van zijn beste vriend te vieren :) waarna hij de zondag zo goed als rechtstreeks naar de ontbijttafel gegaan is. Een uurtje later hadden ook wij last van de vermoeidheid! (Dranouter aan zee, remember...)
En zo vertrokken we: mijn broer, oudste neef en ik. Dagtickets waren 35EUR maar geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om nog zoveel te betalen voor het laatste optreden. De ingang was nog bewaakt, dus ticketloos binnengeraken was niet bepaald evident.
Tactiek van mijn neef: gewoon naar binnen gaan!
Slaagkansen: 2%
Aantal minuten voor we 'betrapt' werden: minder dan 1
Nadat mijn neef zich voordeed als een Engelsman en toch probeerde binnen te geraken, zagen we vlug dat we een plan B nodig hadden: bandjes bijeenzoeken!
Probleem: het was een 2dagen festival, dus de meeste hadden het de volgende dag nog nodig... Tot er plots drie sympathieke mensen passeerden die heel spontaan hun bandje afgaven :) Via de ingang naar binnen gaan was na onze show niet echt een optie meer, dan maar de uitgang. Dat verliep zonder problemen :) Daar stonden we dan, minder dan een uur voor het einde :) maar wel groot feest met Buscemi & Squadra Bossa!
Het nadeel aan laat toekomen op feestjes, is dat iedereen al zo zat als een kanon is natuurlijk. Ik had de indruk dat mijn broer en neef dat heel vlug wilden compenseren... In elk geval, het was geweldig :)
Wanneer het daar afgelopen was, zijn we nog eens naar de Havana Club geweest (eigenlijk gewoon naar het enigste café dat nog open was) om dan tegen 4u wijselijk terug naar het hotel te gaan.
Het was iets minder leuk wakker worden om kwart na 8... Die vastgelegde uren van het ontbijt ook altijd, vreselijk! Daarna gingen we naar het strand, kwestie van toch de zee nog eens gezien te hebben en een wandelingetje te maken :)
Het middagmaal was er voor mij eigenlijk echt te veel aan. Ik was nog niet volledig bekomen van het eten van de avond ervoor, en het was al opnieuw te doen! Over eten en restaurants gesproken, het is eigenlijk wel gênant en een beetje vervelend dat wij nooit 2x naar hetzelfde restaurant kunnen gaan. Tenzij om ons te excuseren voor de vorige keer. Gelukkig telt België genoeg restaurants om ze niet dubbel te hoeven doen.
Voor 'de kindjes' van de familie was het werkelijk vechten tegen de slaap, en mijn oma leek mij toch wat onder de indruk van onze kalmte.
Even na het eten hebben we afscheid genomen en brachten wij ons oma nog terug naar huis.

Een kort maar krachtig weekend dat enorm goed is uitgedraaid en dat mij nog 10x meer zin heeft doen krijgen in de festivals :)



The happy family, niet echt moeilijk om te gokken wie de kreeftenmenu niet nam... Laat dat 'slabbetje' dan ook het enige voordeel geweest zijn :)

Sinking Friendships

Nu ga ik echt eens flauw doen. Je kan het zien als een variant van de hints die mensen proberen doorsturen via facebook door lid te worden van groepen (voor de zekerheid, er bestaat nu ook de groep ‘I join groups to drop hints to people’, joinen die handel!)
Met dat verschil dat ik nu mijn blog ga gebruiken en niet facebook. Ik moet eigenlijk wel bekennen dat er in zo goed als ieder blogstuk minstens 1 hint of verwijzing naar mensen of situaties zit :) (zoeken maar!) Maar die zijn enorm onschuldig (uiteraard). Om het toch iets minder opvallend te maken ga ik het omdraaien naar een tip.

Tip van de dag

Roep mij niet enkel wanneer je iets nodig hebt of wanneer het gewoon geweldig goed uitkomt. Aangezien ik zelden moeilijk te overtuigen ben voor dingen of gebeurtenissen komt het niet vaak voor dat ik iets weiger, maar ik moet er wel nog een goed gevoel bij blijven hebben. En dat durft wel eens te mislukken.

De enige reden waarom ik het hier durf te zetten is eigenlijk omdat de kans nihil is dat de persoon in kwestie dit leest. Een klein beetje veel laf. Maar laat het voor iedereen een tip zijn :D

Ik hoop enorm dat niemand zo over mij loopt te denken, anders zou ik dat wel graag zo vlug mogelijk horen :) Want dat gevoel zou niemand eigenlijk mogen hebben...

- Hier eindigt de boodschap van algemeen nut -

Dit is mijn huis

Geniaal. Echt waar, ik heb een geniaal idee.
Misschien zit de kracht wel in de chocolade eitjes die ik aan een turbotempo blijf eten. Blijven gaan dus :)

Het gaat om een ideetje voor in mijn nog niet bestaand huis later. Ik wil namelijk 1 muur behangen met allemaal concerttickets! Geniaal, ik weet het :D Aangezien ik daarvoor wel een kleine ruimte nodig heb, dacht ik eerst: het toilet! Dat leek mij dan plots niet meer zo geweldig aangezien iedereen dan wel eens heel lang zou kunnen blijven zitten. Nieuw plan dus: gewoon een kamertje apart met een zetel, een cd-speler en nog een element dat nog wat verder uitgebreid moet worden. Ik wil namelijk een cd-collectie die zodanig groot is, dat ik kaartjes nodig heb met de beginletters van het alfabet om zo al de artiesten te klasseren. Heaven! :D Het systeem van in bibliotheken of cd-winkels, maar dan in minivorm. Nu heb ik wel nog wat denkwerk voor de boeg want 1 muur met concerttickets wil zeggen dat er nog 3 witte muren over blijven. Wel een geluk dat ik freak genoeg ben om AL mijn tickets te sparen van waar ik ook ooit naartoe ben geweest, anders was dit plan een beetje waardeloos :)
Posters, dat is nog een plan. Maar dan ga ik wel redelijk van nul moeten beginnen (tenzij ik mijn oude Joepie posters terug zou zoeken, of misschien ook niet :D)
O waw! Terwijl ik dit schrijf, krijg ik plots nog een ingeving! (jip, de chocolade werkt!) Ik heb dan nog 2 muren over, daarop kan ik lyrics schrijven van liedjes! Of verven, of kan me niet schelen wat! YES! Ge-ni-aal.

Bon, nu nog een huis!

Gabriel Rios is wel oké

Ja hoor. Een tijdje geleden was het weer prijs.

Dé vraag die om de zoveel tijd eens komt opduiken.

“Lien, wat is uw type feitelijk?”

Ewel nu heb ik toch mijn best gedaan om daar eens goed over na te denken zodat ik in het vervolg niet meer moet teleurstellen en toch een deftig antwoord kan geven.
Aangezien ik geen zin had om alle BV’s in mijn hoofd te overlopen op zoek naar ‘iemand die in het profiel past’, besloot ik veldonderzoek te verrichten. Mijn onderzoeksveld: station Gent St-Pieters. :) Meer specifiek: spoor 9, richting Kortrijk. Ik moet zeggen, ik had het een pak erger verwacht :D Er was, raar maar waar, niet zo veel volk aanwezig dus ik had een deftig overzicht. Al heel vlug kon ik mijn conclusie maken (uiteraard niet enkel gebaseerd op het 10 minuten durend veldonderzoek in Gent):

Ik heb gewoonweg geen type!

Eigenlijk wel goed nieuws, vind ik persoonlijk. Het eeuwenoude cliché bevestigd: ‘het is het innerlijke dat telt’. Haha. Akkoord dus. Maar ik geef toe dat er toch wel een zekere aantrekkingskracht moet zijn voor je interesse krijgt. Nu is het handige dat die aantrekkingskracht bij mij ondefinieerbaar is. Praat mij onder tafel over muziek en ik val in zwijm. Vertel een enorm grappig verhaal en ik ben verkocht.
Ik weet niet of het jullie is opgevallen, maar in mijn profielschets van 13 maart stond ook geen enkel uiterlijk kenmerk. Aha.

Een blond/bruin/zwart type met blauw/bruin/groen/grijze ogen kan ik dus niet direct geven. Ik let daar in feite ook niet echt op, eerlijk waar. Haarkleur zou ik nu nog kunnen zeggen ;-) Maar kleur van ogen? Ik val hoogstwaarschijnlijk zelfs door de mand bij mijn beste vriend(inn)en.
Het aantal festivalbandjes daarentegen, kan ik wel perfect vertellen :D
Ieder zijn prioriteiten zeker?

Vanaf nu kan ik deze vraag dus wel ongeveer beantwoorden. Yes! :)



PS. Blauw hoeft ie nu ook wel niet te zijn...