02/08/2010 + 03/08/2010 + 04/08/2010
Een goedenavond allen samen. Mijn slaaptekort heeft een redelijk piek bereikt maar toch lijkt het mij best om vandaag nog een verhaal bijeen te krijgen dat onze safari zo goed mogelijk kan weergeven. Ik ga direct beginnen met een bekentenis: ik was eigenlijk best wel wat ontgoocheld. Nu, dat ligt waarschijnlijk volledig aan mij, of vooral aan het feit dat het mijn tweede safari was. (een luxeprobleem, u hoort het al).
Op onze eerste dag begon het gezellig parcours van vroeg opstaan. Om kwart na 5 ging de wekker af, om een klein uur later te vertrekken (ze hadden al wat vertraging opgelopen bij de start, great). Wat wel nog heel spannend was, was dat we niet wisten met hoeveel mensen we juist gingen zijn. Kwestie van de spanning direct weg te nemen, we waren met 7 (inclusief chauffeur Hamisi) in een auto voor 8 personen. Best wel krap dus.
Bij de eerste stop zagen we een sympathiek koppel staan, Spanjaarden dachten we bij het zien van de T-shirt van Fabregas en het zuiders type. Niets bleek minder waar, we hadden te maken met Italianen, heel erg leuke mensen wel. Maar al snel bleek dat niet alles kan mee zitten. Even verder stond een giga volslanke dame met een zoon van 11 (waar ik werkelijk een BOEK kan over schrijven, wat zeg ik, een trilogie!). Mijn eerste reactie was nochtans heel goed, het waren Britten! Ik had er dus geen probleem mee om 3 dagen naar hun accent te luisteren (dacht ik eerst).
Goed, we konden vertrekken. De eerste bestemming was Tsavo West. Aangezien dat een pak verder ligt dan Tsavo East (wat ik de vorige keer gedaan had), waren we pas in de vroege namiddag in het park. Ik wist nog dat het eerste uur altijd wat saai is met termietenheuvels en in het beste geval een van de hert-achtigen (impala’s of gazelles). Dat uur bleek deze keer wel wat lang uit te vallen maar daar was ie dan: de eerste olifant. Ik weet nog perfect mijn eerste reactie en ik ben blij dat ik voor een keer eerst nagedacht heb voor ik sprak: “jah, dat is niet eens een echte olifant”. Echt, ik besefte precies nog niet zo goed dat we op safari waren, maar mijn hoofd was er van overtuigd dat het een houten exemplaar was. Goed, genant feitelijk. Al vlug zagen we een heleboel olifanten en kwamen er ook zebra’s en giraffen aan te pas. Echt wel mooi om te zien in hun eigen leefwereld.
Ik moet wel zeggen, de natuur en de landschappen waren in Tsavo West overtuigend mooier en indrukwekkender dan in Tsavo East.
Tijd voor lunch dan, in de plaats waar we ’s avonds sliepen: Ngulia Camp. Prachtig, prachtig (foto’s volgen). Het uitzicht dat je daar had vanuit je kamer en vanaf het restaurant was echt nooitgezien.
Maar dan, ik sprak al over die Britten, even kort vermelden dat die kleine etter van 11 jaar ’s middags niets had gegeten (er was niets dat hij lekker vond). Overleven op chips was zijn plan.
Op de warmste uren van de dag wordt er niet gereden dus we vertrokken pas terug rond 15.30u, naar de plaats waar een van de moeilijkste dieren van the big 5 zitten: de neushoorns!
Ontgoocheling nummer 1… Van 16u tot 18u hebben we ons suf gezocht naar 1 van de 25 neushoorns die te vinden waren (en dat met heel wat busjes) maar helaas, niemand had prijs. Verdorie! Volledige big 5 zat er dus al niet meer in want daar was de enigste plaats dat ze te spotten vielen. Een zelfde scenario als de vorige safari zat er al aan te komen (4/5).
Ik ben trouwens wel vergeten vermelden wat ons eerste indrukwekkende dier was, nog vóór die olifant hebben we zomaar eventjes een luipaard gezien :). Geen idee hoe ik dat kon vergeten zeggen :D. Direct 2/5 dus.
Aangezien het om 19u donker is, is 18.30u wel de limiet om het park te verlaten. Dag 1 zat er dus al op. (of toch niet helemaal?)
Bij het avondeten is mijn mond toch heel even opengevallen van verbazing. Plots zat de kleine Britse James huilend aan tafel. (en nog zeggen dat ik er toch 5seconden compassie mee gehad heb). Nu, wat was de reden: het eten stond hem niet aan. Toen zijn moeder vroeg wat ie wel wou, antwoordde hij schaamteloos: ‘KFC’. :O Ik kon mij even niet houden van het lachen. Ik weet niet of het die jongen al was opgevallen, maar veel fastfoodketens ben ik hier in Kenia nog niet tegengekomen, laat staan in de brousse. Trouwens, het eten was gebakken aardappelen (wat heel erg lijkt op frieten waar hij ook maar bleef over janken, zonder Belg te zijn dan nog), rijst, groentjes en koevlees. Ik had in dagen zo lekker niet gegeten :))
Ik ben dan maar begonnen over de kinderen die op school 5 dagen in de week rijst met bonen kregen en in het weekend niet eens zeker zijn van eten. Tot overmaat van ramp is die onverantwoordelijke moeder een omelet gaan vragen waar James niet eens is aangekomen!! Oh ik was echt kwaad, plaatsvervangende schaamte alom. Ik heb mij dan in hun plaats geëxcuseerd bij de serveerster. Niet te geloven. En dit is nog maar één verhaal, ik heb er echt duizend.
Maar het ging over dieren en natuur en zo, zeker.
Na het eten, en een Kenyan cane, een likeur van Kenia die ik zonder beslissingsrecht moest uitkappen, gingen Maxim en ik met de Italianen richting onze slaapplaats. Er was een Masai krijger die ons vergezelde en nadat Elia (de Italiaan) verkondigde dat hij wel eens naar de olifanten wou waar we zicht op hadden, gingen we met vijf de stikdonkere nacht tegemoet. Plots hielden we halt en zagen we echt op geen 20m van ons een luipaard! Heel even stond ik toch wel aan de grond genageld want deze keer zaten we niet in een auto. Na een beetje aandringen van Simona, zijn we dan toch na even voor alle veiligheid teruggekeerd. Daar was ik niet echt rouwig om :).
Iedereen kon maar aan 1 ding denken: slapen slapen slapen. Maar we hadden geluk, we moesten maar om 6.30u aan de ontbijttafel verschijnen. Om 7u begon onze 2de dag met nog even toeren in Tsavo West alvorens een tocht van 4 à 5 uur te ondernemen naar Amboseli.
Wat wel heel leuk was, was dat we in Tsavo West op een bepaald punt konden uitstappen om (op eigen verantwoordelijkheid :)) een toertje te doen langs een waterplas (met water afkomstig van de Kilimanjaro) waar krokodillen en nijlpaarden zaten. We hebben van elk 1 stuk gezien :D. Beter dan geen, denken we dan! We konden ook in een ‘fish tank’ waar we speciale blauwe vissen zagen zwemmen met nog heel wat andere schooltjes. Apen waren ook terug goed vertegenwoordigd en blijven toch een van de meest hilarische diersoorten.
Een tweede speciaal iets waar we wonder boven wonder mochten uitstappen was bij lavastenen. Er was een gigantisch groot stuk grond dat vol stenen lag afkomstig van de vulkaan. Heel indrukwekkend.
Op naar Amboseli. In tegenstelling met Tsavo West (en East) moet je bij Amboseli niet zoeken achter de dieren, het is eerder een grote open vlakte. Wat best zijn nadelen heeft, als je niet direct dieren ziet kan je wel een eind moeten rijden om daar verandering in te brengen… Ook dag twee bleef ik wat op mijn honger zitten en zagen we vooral zebra’s, giraffen, olifanten, struisvogels, hyena’s, gazelles, impala’s, kraanvogels, gnoes en heel veel soorten vogels; groot en klein :). Dat is best wel deftig maar ik was aan het wachten op de kanjers uiteraard: leeuwen, buffels, cheeta’s. Buffels hadden we enkel van ver gezien wat ons voorlopig op 4/5 bracht. Minder dan een halfuur voor het einde van de dag zagen we plots beweging in het gras. Het zouden vier leeuwen geweest zijn maar ik zag enkel ‘iets’ bewegen dus helaas kwamen mijn reflexen een beetje achter. 'Morgen meer geluk', hoorden we wat later.
Zo werd het weer vlug avond. De Britten beslisten om het avondmaal over te slaan wegens ‘geen honger’. Juist ja. Na het eten gingen we nog even bij een kampvuur zitten waar even later wat Masai-krijgers een paar vreemde toevallen kregen :) (Hun gezang en gedans is toch iets speciaals.)
Opnieuw hunkerden we naar slaap, al was het maar omdat we de volgende dag om 6u aan het ontbijt moesten zitten.
Het geluk zat niet volledig mee want door zware bewolking was het onmogelijk om een stukje van de Kilimanjaro te zien. Heel spijtig, maar niets aan te doen.
Om half 7 vertrokken we voor ons laatste tochtje dat slechts anderhalfuur zou duren. Om 8u moesten we al terug vertrekken richting Diani Beach. Er stond ons namelijk een tocht van 500 km (in 9u) te wachten. Bah. In dat anderhalfuur hebben we wel drie leeuwen kunnen spotten van heel erg dicht. Dus dat maakte dan weer veel goed.
Verder zijn we ook de tweede dag nog door een Masai dorp gereden (een stuk dat te lang duurde naar mijn goesting, ik heb het niet zo voor die mensen, te opdringerig en te agressief. Als je foto’s maakt smijten ze met Stenen naar je auto… Wilde beesten, zijn het.)
Zoals Hamisi zelf zei, er bestaat geen ideaal moment voor een safari, je moet gewoon enorm veel geluk hebben. Dan zijn er ook nog factoren zoals de weersomstandigheden natuurlijk, maar er is een flinke portie geluk mee gemoeid. Uiteraard zal je in Masai Mara minder geluk nodig hebben om veel dieren te zien, maar dat kostenplaatje mag je dan ook maal drie doen.
Uiteindelijk was het wel een heel fijne driedaagse. Dat Italiaans koppel was echt enorm leuk en we hebben samen heel veel gelachen (al dan niet met de Britten). Qua natuur was het ook subliem en die dieren ja, het blijft indrukwekkend om ze in hun natuurlijke omgeving te zien.
Ergens was dat ook een troost om te zien dat er geen manipulatie in het spel is. In de zoo ben je zeker dat je alle dieren gaat zien, ze zitten vast, in de wilde natuur is het één grote gok.
Toch denk ik dat ik de volgende keer pas voor Amboseli en de beide Tsavo’s doe (als ik ooit nog eens een safari plan :)). Het blijft uiteraard wel een fantastische ervaring.
National Geographic in het echt.
woensdag 4 augustus 2010
zondag 1 augustus 2010
Dag 15 en 16
Dag 15: 31/07/2010
Over deze dag kan ik, geloof het of niet, eigenlijk heel kort zijn: laaaazy Saturday!
Over gisterenavond kan ik zelfs nog korter zijn :) : niets. Onze plannen zijn een beetje in het water gevallen (maar dan niet letterlijk zoals daar in België wel het geval is naar het schijnt). De twee andere vrijwilligers hebben op het laatste nippertje afgezegd waardoor wij ook maar thuis gebleven zijn. Twee afleveringen van seizoen 4 van Grey’s Anatomy op mijn laptop, hebben redding gebracht. ;-)
In de voormiddag zijn we dan toch nog naar de vrijwilligerswoning geweest om afscheid te nemen van Wouter. Nu volgt alles heel snel, overmorgen gaat ook Phaedra weg, en dan waren ze nog met twee … :).
Al dat afscheid, niet goed voor mijn emotionele cyclus (die hier sowieso al overuren klopt).
Verder hebben we echt heel lamlendig en in ‘leegaard-style’ gegeten en wat aan het zwembad in de zon gelegen :). Ja dat moet echt het meest indrukwekkende van onze dag geweest zijn. Moet ook eens kunnen natuurlijk.
Daarna heb ik mijn voorlopig grootste fout van de reis gemaakt. Toen ik alleen naar het fruitkraam op de hoek ging, vroeg de jongen die bestelde waar mijn ‘boyfriend’ was. Met mijn grote mond zei ik dat ik geen weet had van een boyfriend maar enkel van een ‘friend’ die ook mee was.
“Really? So I can try to be your boyfriend?”
Ik: “No you can’t”
“We can go to the beach tomorrow, so that we can talk, to get to know each other, because really, I like you!”
Ik: “No you don’t” “And don’t forget to give me back the change.”
“By the way, our names are rhyming: Lien – Lenny”
Ik: “No they don’t, they just start with the same letter… See you later!”
Gelukkig dat we overmorgen op safari vertrekken voor drie dagen :D
En morgen ga ik effectief naar het strand, maar met 29 weeskinderen :D
Dag 16: 01/08/2010
Ik heb heel hard zitten nadenken, maar ik ben toch bijna helemaal zeker dat het klopt als ik zeg dat dit de allereerste keer is dat ik de verjaardag van mijn mama mis!
Dus lieve mama, gelukkige verjaardag! :) (En beste Sophie, ook gelukkige verjaardag uiteraard ;-))
Zondag kerkdag! Maar deze keer niet voor ons. We hadden beslist dat die ene keer goed genoeg was om een indruk te krijgen. Tijd zat dus. Onze eerste deadline was pas rond 13u. Dan zouden we naar Kebene vertrekken om opnieuw naar de oceaan te gaan. Wanneer we aankwamen bleek dat ze eigenlijk nog moesten eten. De mis was wat lang uitgevallen (gniffel) waardoor het volledige programma wat vertraging had opgelopen. Nu moest het toeval toch wel doen dat het een klein beetje was beginnen regenen toen we vertrokken naar het weeshuis. Maar ik was vastberaden om naar de oceaan te gaan. Ruim anderhalfuur later zijn we er eindelijk in geslaagd om te vertrekken. Het verliep wel niet volledig volgens plan want al snel bleek dat Maxim en ik alleen op draai moesten met 18 kinderen… Ok dan maar :). Toch een beetje onderschat moet ik zeggen :D Een best wel grote bende kinderen tussen 5 en 16 jaar onder controle houden op een strand leek iets moeilijker dan verwacht. Zeker toen ik na eventjes al 3 meisjes mocht gaan terughalen die ik op wandel had laten gaan. Al snel spotte ik wat verlossing en zag ik Alex met Nick en Yvette (de twee reeds geïntroduceerde Nederlanders) zitten. Ze zijn nog even meegekomen tot bij de kindjes en zo werd alles toch iets overzichtelijker :). Het was al heel vlug ‘hometime’ en ik realiseerde mij dat ik niet verder dan met mijn voeten in het water was geraakt. Zonde.
Terug aangekomen in Kebene maakten we even kennis met Uncle Paul (ja iedere vrijwilliger krijgt ‘auntie’ of ‘uncle’ voor zijn naam :) Het strand weergalmde dus van Auntie Lien en Uncle Maxim vandaag)
Uncle Paul is een Spanjaard, afkomstig van Bilbao en de verlossing was groot toen hij even in het Spaans kon babbelen, zo veel was duidelijk :D Spanjaarden en Engels is niet de meest geslaagde combinatie, Swahili is ook niet bepaald evident dus we geraakten eigenlijk moeilijk weg… Toch zijn we kunnen vertrekken met de belofte dat we zeker nog eens terugkwamen.
Terug in Rainbow was het douchen geblazen en nu ben ik flink aan het typen wat deze dag ons gebracht heeft. Straks gaan we pizza eten in Leonardo’s. De allerlaatste megasuperwijze vrijwilligster verlaat het land (oja voor alle duidelijkheid, er schieten dus geen vrijwilligers meer over, er waren enkel leuke ;-)). Heel lang zullen we het waarschijnlijk niet rekken aangezien haar vliegtuig morgen redelijk vroeg vertrekt, en wij om 6u moeten klaarstaan om op 3daagse safari te vertrekken.
Tsavo West en Amboseli, here we come!
En we gaan voor de volledige big 5 é! :)
Tot woensdag ergens!
Ook dit nog
/Ik ben een nagelschaar vergeten. Ik besef dat dit lang niet het einde van de wereld is maar lieve help mijn nagels zijn zo lang! En ik ben dat zo niet gewoon! :D Ze afbijten vind ik wel nog iets te extreem, ik zie wel over een week./
/Waar ik keer op keer nog hard mee moeten lachen is dat, wanneer je struikelt of wanneer je iets laat vallen, iedereen rondom jou spontaan 'sorry' zegt. Maar dit is gewoon puur eigen lompheid waar een ander niets kan aan doen. Ik heb dit ook al vaak proberen uitleggen van, "No, you don't have to be sorry, it's my fault". Vreemde dingen toch hoor. /
/Veel bijzaken vandaag! ;-) Ik heb even geleden ontdekt dat mijn blogstukken niet bepaald chronologisch gepost worden. Ik had beter gepost zodat je gewoon van boven naar onder kon lezen. Maar ik veronderstel dat iedereen het systeem van data wel doorheeft ;-) En dan nog, zo belangrijk is het nu ook niet dat je weet wat op welke dag gebeurde... Maar toch even melden ;-) /
Over deze dag kan ik, geloof het of niet, eigenlijk heel kort zijn: laaaazy Saturday!
Over gisterenavond kan ik zelfs nog korter zijn :) : niets. Onze plannen zijn een beetje in het water gevallen (maar dan niet letterlijk zoals daar in België wel het geval is naar het schijnt). De twee andere vrijwilligers hebben op het laatste nippertje afgezegd waardoor wij ook maar thuis gebleven zijn. Twee afleveringen van seizoen 4 van Grey’s Anatomy op mijn laptop, hebben redding gebracht. ;-)
In de voormiddag zijn we dan toch nog naar de vrijwilligerswoning geweest om afscheid te nemen van Wouter. Nu volgt alles heel snel, overmorgen gaat ook Phaedra weg, en dan waren ze nog met twee … :).
Al dat afscheid, niet goed voor mijn emotionele cyclus (die hier sowieso al overuren klopt).
Verder hebben we echt heel lamlendig en in ‘leegaard-style’ gegeten en wat aan het zwembad in de zon gelegen :). Ja dat moet echt het meest indrukwekkende van onze dag geweest zijn. Moet ook eens kunnen natuurlijk.
Daarna heb ik mijn voorlopig grootste fout van de reis gemaakt. Toen ik alleen naar het fruitkraam op de hoek ging, vroeg de jongen die bestelde waar mijn ‘boyfriend’ was. Met mijn grote mond zei ik dat ik geen weet had van een boyfriend maar enkel van een ‘friend’ die ook mee was.
“Really? So I can try to be your boyfriend?”
Ik: “No you can’t”
“We can go to the beach tomorrow, so that we can talk, to get to know each other, because really, I like you!”
Ik: “No you don’t” “And don’t forget to give me back the change.”
“By the way, our names are rhyming: Lien – Lenny”
Ik: “No they don’t, they just start with the same letter… See you later!”
Gelukkig dat we overmorgen op safari vertrekken voor drie dagen :D
En morgen ga ik effectief naar het strand, maar met 29 weeskinderen :D
Dag 16: 01/08/2010
Ik heb heel hard zitten nadenken, maar ik ben toch bijna helemaal zeker dat het klopt als ik zeg dat dit de allereerste keer is dat ik de verjaardag van mijn mama mis!
Dus lieve mama, gelukkige verjaardag! :) (En beste Sophie, ook gelukkige verjaardag uiteraard ;-))
Zondag kerkdag! Maar deze keer niet voor ons. We hadden beslist dat die ene keer goed genoeg was om een indruk te krijgen. Tijd zat dus. Onze eerste deadline was pas rond 13u. Dan zouden we naar Kebene vertrekken om opnieuw naar de oceaan te gaan. Wanneer we aankwamen bleek dat ze eigenlijk nog moesten eten. De mis was wat lang uitgevallen (gniffel) waardoor het volledige programma wat vertraging had opgelopen. Nu moest het toeval toch wel doen dat het een klein beetje was beginnen regenen toen we vertrokken naar het weeshuis. Maar ik was vastberaden om naar de oceaan te gaan. Ruim anderhalfuur later zijn we er eindelijk in geslaagd om te vertrekken. Het verliep wel niet volledig volgens plan want al snel bleek dat Maxim en ik alleen op draai moesten met 18 kinderen… Ok dan maar :). Toch een beetje onderschat moet ik zeggen :D Een best wel grote bende kinderen tussen 5 en 16 jaar onder controle houden op een strand leek iets moeilijker dan verwacht. Zeker toen ik na eventjes al 3 meisjes mocht gaan terughalen die ik op wandel had laten gaan. Al snel spotte ik wat verlossing en zag ik Alex met Nick en Yvette (de twee reeds geïntroduceerde Nederlanders) zitten. Ze zijn nog even meegekomen tot bij de kindjes en zo werd alles toch iets overzichtelijker :). Het was al heel vlug ‘hometime’ en ik realiseerde mij dat ik niet verder dan met mijn voeten in het water was geraakt. Zonde.
Terug aangekomen in Kebene maakten we even kennis met Uncle Paul (ja iedere vrijwilliger krijgt ‘auntie’ of ‘uncle’ voor zijn naam :) Het strand weergalmde dus van Auntie Lien en Uncle Maxim vandaag)
Uncle Paul is een Spanjaard, afkomstig van Bilbao en de verlossing was groot toen hij even in het Spaans kon babbelen, zo veel was duidelijk :D Spanjaarden en Engels is niet de meest geslaagde combinatie, Swahili is ook niet bepaald evident dus we geraakten eigenlijk moeilijk weg… Toch zijn we kunnen vertrekken met de belofte dat we zeker nog eens terugkwamen.
Terug in Rainbow was het douchen geblazen en nu ben ik flink aan het typen wat deze dag ons gebracht heeft. Straks gaan we pizza eten in Leonardo’s. De allerlaatste megasuperwijze vrijwilligster verlaat het land (oja voor alle duidelijkheid, er schieten dus geen vrijwilligers meer over, er waren enkel leuke ;-)). Heel lang zullen we het waarschijnlijk niet rekken aangezien haar vliegtuig morgen redelijk vroeg vertrekt, en wij om 6u moeten klaarstaan om op 3daagse safari te vertrekken.
Tsavo West en Amboseli, here we come!
En we gaan voor de volledige big 5 é! :)
Tot woensdag ergens!
Ook dit nog
/Ik ben een nagelschaar vergeten. Ik besef dat dit lang niet het einde van de wereld is maar lieve help mijn nagels zijn zo lang! En ik ben dat zo niet gewoon! :D Ze afbijten vind ik wel nog iets te extreem, ik zie wel over een week./
/Waar ik keer op keer nog hard mee moeten lachen is dat, wanneer je struikelt of wanneer je iets laat vallen, iedereen rondom jou spontaan 'sorry' zegt. Maar dit is gewoon puur eigen lompheid waar een ander niets kan aan doen. Ik heb dit ook al vaak proberen uitleggen van, "No, you don't have to be sorry, it's my fault". Vreemde dingen toch hoor. /
/Veel bijzaken vandaag! ;-) Ik heb even geleden ontdekt dat mijn blogstukken niet bepaald chronologisch gepost worden. Ik had beter gepost zodat je gewoon van boven naar onder kon lezen. Maar ik veronderstel dat iedereen het systeem van data wel doorheeft ;-) En dan nog, zo belangrijk is het nu ook niet dat je weet wat op welke dag gebeurde... Maar toch even melden ;-) /
vrijdag 30 juli 2010
Dag 13 en 14.
Dag 13: 29/07/2010
Als mijn wekker niet ook toevallig mijn gsm zou zijn, had ik hem deze morgen rond 8u waarschijnlijk tegen de muur gegooid. Voor het eerst heb ik hier niet zo geweldig geslapen. Rond 3u wakker geworden en sinds dat moment is het ‘slapen in stukjes’ geworden. Het heeft ook wel iets opgebracht, ik heb wat liggen bezinnen over mijn openingszin van mijn laatste stukje:
“Jeukend aan mijn leger muggenbeten is het al terug tijd voor een verslag”
De opmerkzame mensen onder jullie hadden wel al gezien dat muggenbeten kunnen jeuken, maar het werkwoord dat daar mee samengaat is toch eerder ‘scharten’ :) of ‘krabben’. In elk geval, ik heb mij bijna een ongeluk moeten krabben vorige nacht. Schijt beesten, die muggen, werkelijk waar.
Maar goed, the big day! Vandaag werden de ouders tegen 9u verwacht en uiteraard ook de leerlingen. Vóór het grote moment van de rapporten en het feliciteren van de beste leerlingen, was er de opening van de nieuwe toiletten. Dit was eigenlijk te danken aan een van de andere vrijwilligers, Wouter. Heel officieel mocht ie dan ook het lint doorknippen en werd er weer heel wat afgezongen.
Tegen 10u kwamen we toe in de eetzaal waar alle banken nu samen geplaatst waren voor de ouders. Het comité, de leerkrachten, en wij (de vier vrijwilligers) zaten allemaal op een rijtje in het zicht van AL die ouders. Gezellig. Eerst werden er wat algemene speeches gehouden (in het Swahili, enorm verstaanbaar dus) waarna er klas per klas (3 kleuterklassen + 8 lagere klassen) werd overlopen wat de algemene prestaties waren en een paar opvallende dingen (denk ik want ik begreep er uiteraard niets van). De beste vier studenten van iedere klas kregen een geschenkje (een schriftje en wat schrijfgerei en zo). Ze zijn hier wel behoorlijk prestatiegericht en alles verloopt met klassementen. Ik mocht de geschenkjes van klas 3 uitdelen, hip hoi!
Daarna brak een kleine hel los :). We hebben daar, alles samen, net geen drie uur gezeten, luisterend naar Swahili vertellingen. Ik dacht echt dat ik plots ‘wasimu’ (= zot) ging worden. Je kon ook niet stiekem in slaap vallen want er zat een volledige zaal ouders naar jou te kijken… Geheel onverwacht moesten we ons dan ook nog eens voorstellen en kort iets vertellen.
Na een verlossend gebed konden we dan toch eindelijk de zaal verlaten. Eten en drinken was het eerste dat ik kon bedenken, of eigenlijk vooral drinken. Iets later, dat moet tegen 14u geweest zijn, zijn we op school blijven eten bij de leerkrachten: de overheerlijke ugali met een soepje van een of ander vlees dat ik niet direct zou kunnen benoemen. Dan was het al redelijk emotioneel omdat iedere leerkracht apart iets zei om ons te bedanken en allerhande.
Eigenlijk vond ik dat algemeen een beetje onwennig. Vooral omdat wij hier maar twee weken geweest zijn en niet danig veel hebben kunnen uitsteken, toch zeker niet in vergelijking met Wouter en Phaedra. Daarom was het een beetje een dubbel gevoel, maar het waren uiteraard allemaal fantastische mensen .
Na het nemen van enkele foto’s besloten we om alle leerkrachten, de directeur en de manager Michael nog eens te trakteren in een plaatselijk “cafeetje” tegenover school. Grappig allemaal, we zijn daar dan ook een paar uur blijven zitten om rond 18u toch een stapje verder te gaan.
De afspraken die dan gemaakt werden, bleken achteraf niet zo duidelijk. Al de vrijwilligers waren terug naar huis gegaan (om iets te eten, dachten wij) terwijl de rest naar Ukunda ging, waar we rond 20u terug afspraken. Om 20u ontdekten we echter dat iedereen had gewacht met eten op ons! Het was voor mij al een behoorlijke opdracht geweest om 1 keer te eten, laat staan dat ik nog eens zou eten. (ugali trouwens, met hetzelfde vlees gok ik). Nu ja, duidelijke afspraken… :)
Al vlug zagen we alle leerkrachten bijna in slaap vallen. De vermoeidheid was wel enorm aanwezig. Ik hoorde dan ook van een van de leerkrachten dat ze ten laatste om 21u ging slapen. Dan was de 22.30u inderdaad wel een prestatie.
We besloten om met de vrijwilligers nog iets te gaan drinken, hoewel dat voor mij niet echt hoefde. Wat al die mensen gedronken hebben die dag, niet te schatten. Frisdranken wel é, maar ik heb het over hoeveelheid, een liter of 2-3 moet dat op zijn minst geweest zijn. Dat drink ik in 4 dagen.
Ik was dus niet bepaald ongelukkig om mijn bed te zien tegen middernacht!
Dag 14: 30/07/2010
Voor het zekerste had ik mijn wekker rond half 12 gezet (na mijn kwart voor 2 ervaring). Het was deze keer wel helemaal niet nodig aangezien ik mij rond 9u moest forceren om terug in slaap te vallen. Toch is het mij gelukt om te blijven liggen tot rond half 11.
Het doel van de dag was iets bescheidener: geld afhalen/wisselen en kaartjes posten. Daar zijn we dan (hopelijk) ook in geslaagd.
We hebben eerst heel op het gemak gegeten maar bedachten om half 3 dat je hier geen wijs geraakt uit de openingsuren, dus toch maar het zekere voor het onzekere nemen. Hup, de matatu in richting Barclays bank om geld af te halen. Op de weg terug kon ik mijn geld wisselen en de post is als het ware onze buur. We hadden al zitten denken hoeveel die postzegels ons gingen kosten. In totaal hadden we het ronde getal van 30 postkaarten (waarvan 18 voor mijn rekening, denk en hoop maar dat je ertussen zit! ;-)) Neen, eigenlijk wil ik iedereen nu even waarschuwen. We hebben fotobewijzen dat we kaartjes geschreven en gepost hebben, maar ergens hebben we toch onze twijfels over de postzegels van 40 cent. Zeker toen we even later die twee Nederlandse mensen tegenkwamen en hoorden dat ze 150 shilling hadden betaald voor 2 kaarten… Komt niet goed, dachten we direct. Maxim bedacht dan om terug naar de post te gaan om alles te checken.
Als we die man van de post mogen geloven zou het aan de grootte van de kaarten liggen… In elk geval, wij kunnen er niet aan doen als de kaarten niet toekomen.
Eigenlijk echt niet te geloven, die Kenianen. Voor een keer dat ze er ons nu kunnen opleggen en veel geld doen betalen, doen ze het niet. (In bijna alle andere gevallen dus wel :D)
Ergens tussen 4 en 5 uur heb ik voor de tweede keer de tijd gevonden om wat in mijn boek te lezen (‘the closed circle’ van Jonathan Coe, eindelijk het vervolg op ‘the Rotters Club!’ :)) Heel leuk.
Deze avond wordt er nog uitgegaan normaal, maar vraag mij niet naar waar. Ik pas deze keer wel voor een etentje ervoor, maar erna ben ik wel paraat. We zullen zien wat het wordt, maar de kans is niet zo groot dat het Shakatak zal zijn (ooooh).
To be continued!
Als mijn wekker niet ook toevallig mijn gsm zou zijn, had ik hem deze morgen rond 8u waarschijnlijk tegen de muur gegooid. Voor het eerst heb ik hier niet zo geweldig geslapen. Rond 3u wakker geworden en sinds dat moment is het ‘slapen in stukjes’ geworden. Het heeft ook wel iets opgebracht, ik heb wat liggen bezinnen over mijn openingszin van mijn laatste stukje:
“Jeukend aan mijn leger muggenbeten is het al terug tijd voor een verslag”
De opmerkzame mensen onder jullie hadden wel al gezien dat muggenbeten kunnen jeuken, maar het werkwoord dat daar mee samengaat is toch eerder ‘scharten’ :) of ‘krabben’. In elk geval, ik heb mij bijna een ongeluk moeten krabben vorige nacht. Schijt beesten, die muggen, werkelijk waar.
Maar goed, the big day! Vandaag werden de ouders tegen 9u verwacht en uiteraard ook de leerlingen. Vóór het grote moment van de rapporten en het feliciteren van de beste leerlingen, was er de opening van de nieuwe toiletten. Dit was eigenlijk te danken aan een van de andere vrijwilligers, Wouter. Heel officieel mocht ie dan ook het lint doorknippen en werd er weer heel wat afgezongen.
Tegen 10u kwamen we toe in de eetzaal waar alle banken nu samen geplaatst waren voor de ouders. Het comité, de leerkrachten, en wij (de vier vrijwilligers) zaten allemaal op een rijtje in het zicht van AL die ouders. Gezellig. Eerst werden er wat algemene speeches gehouden (in het Swahili, enorm verstaanbaar dus) waarna er klas per klas (3 kleuterklassen + 8 lagere klassen) werd overlopen wat de algemene prestaties waren en een paar opvallende dingen (denk ik want ik begreep er uiteraard niets van). De beste vier studenten van iedere klas kregen een geschenkje (een schriftje en wat schrijfgerei en zo). Ze zijn hier wel behoorlijk prestatiegericht en alles verloopt met klassementen. Ik mocht de geschenkjes van klas 3 uitdelen, hip hoi!
Daarna brak een kleine hel los :). We hebben daar, alles samen, net geen drie uur gezeten, luisterend naar Swahili vertellingen. Ik dacht echt dat ik plots ‘wasimu’ (= zot) ging worden. Je kon ook niet stiekem in slaap vallen want er zat een volledige zaal ouders naar jou te kijken… Geheel onverwacht moesten we ons dan ook nog eens voorstellen en kort iets vertellen.
Na een verlossend gebed konden we dan toch eindelijk de zaal verlaten. Eten en drinken was het eerste dat ik kon bedenken, of eigenlijk vooral drinken. Iets later, dat moet tegen 14u geweest zijn, zijn we op school blijven eten bij de leerkrachten: de overheerlijke ugali met een soepje van een of ander vlees dat ik niet direct zou kunnen benoemen. Dan was het al redelijk emotioneel omdat iedere leerkracht apart iets zei om ons te bedanken en allerhande.
Eigenlijk vond ik dat algemeen een beetje onwennig. Vooral omdat wij hier maar twee weken geweest zijn en niet danig veel hebben kunnen uitsteken, toch zeker niet in vergelijking met Wouter en Phaedra. Daarom was het een beetje een dubbel gevoel, maar het waren uiteraard allemaal fantastische mensen .
Na het nemen van enkele foto’s besloten we om alle leerkrachten, de directeur en de manager Michael nog eens te trakteren in een plaatselijk “cafeetje” tegenover school. Grappig allemaal, we zijn daar dan ook een paar uur blijven zitten om rond 18u toch een stapje verder te gaan.
De afspraken die dan gemaakt werden, bleken achteraf niet zo duidelijk. Al de vrijwilligers waren terug naar huis gegaan (om iets te eten, dachten wij) terwijl de rest naar Ukunda ging, waar we rond 20u terug afspraken. Om 20u ontdekten we echter dat iedereen had gewacht met eten op ons! Het was voor mij al een behoorlijke opdracht geweest om 1 keer te eten, laat staan dat ik nog eens zou eten. (ugali trouwens, met hetzelfde vlees gok ik). Nu ja, duidelijke afspraken… :)
Al vlug zagen we alle leerkrachten bijna in slaap vallen. De vermoeidheid was wel enorm aanwezig. Ik hoorde dan ook van een van de leerkrachten dat ze ten laatste om 21u ging slapen. Dan was de 22.30u inderdaad wel een prestatie.
We besloten om met de vrijwilligers nog iets te gaan drinken, hoewel dat voor mij niet echt hoefde. Wat al die mensen gedronken hebben die dag, niet te schatten. Frisdranken wel é, maar ik heb het over hoeveelheid, een liter of 2-3 moet dat op zijn minst geweest zijn. Dat drink ik in 4 dagen.
Ik was dus niet bepaald ongelukkig om mijn bed te zien tegen middernacht!
Dag 14: 30/07/2010
Voor het zekerste had ik mijn wekker rond half 12 gezet (na mijn kwart voor 2 ervaring). Het was deze keer wel helemaal niet nodig aangezien ik mij rond 9u moest forceren om terug in slaap te vallen. Toch is het mij gelukt om te blijven liggen tot rond half 11.
Het doel van de dag was iets bescheidener: geld afhalen/wisselen en kaartjes posten. Daar zijn we dan (hopelijk) ook in geslaagd.
We hebben eerst heel op het gemak gegeten maar bedachten om half 3 dat je hier geen wijs geraakt uit de openingsuren, dus toch maar het zekere voor het onzekere nemen. Hup, de matatu in richting Barclays bank om geld af te halen. Op de weg terug kon ik mijn geld wisselen en de post is als het ware onze buur. We hadden al zitten denken hoeveel die postzegels ons gingen kosten. In totaal hadden we het ronde getal van 30 postkaarten (waarvan 18 voor mijn rekening, denk en hoop maar dat je ertussen zit! ;-)) Neen, eigenlijk wil ik iedereen nu even waarschuwen. We hebben fotobewijzen dat we kaartjes geschreven en gepost hebben, maar ergens hebben we toch onze twijfels over de postzegels van 40 cent. Zeker toen we even later die twee Nederlandse mensen tegenkwamen en hoorden dat ze 150 shilling hadden betaald voor 2 kaarten… Komt niet goed, dachten we direct. Maxim bedacht dan om terug naar de post te gaan om alles te checken.
Als we die man van de post mogen geloven zou het aan de grootte van de kaarten liggen… In elk geval, wij kunnen er niet aan doen als de kaarten niet toekomen.
Eigenlijk echt niet te geloven, die Kenianen. Voor een keer dat ze er ons nu kunnen opleggen en veel geld doen betalen, doen ze het niet. (In bijna alle andere gevallen dus wel :D)
Ergens tussen 4 en 5 uur heb ik voor de tweede keer de tijd gevonden om wat in mijn boek te lezen (‘the closed circle’ van Jonathan Coe, eindelijk het vervolg op ‘the Rotters Club!’ :)) Heel leuk.
Deze avond wordt er nog uitgegaan normaal, maar vraag mij niet naar waar. Ik pas deze keer wel voor een etentje ervoor, maar erna ben ik wel paraat. We zullen zien wat het wordt, maar de kans is niet zo groot dat het Shakatak zal zijn (ooooh).
To be continued!
woensdag 28 juli 2010
Dag 11 & 12.
Dag 11: 27/07/2010
Vandaag zouden ze ons toch niet zo ver krijgen om opnieuw zo vroeg op te staan. Dat was ook langs geen kanten nodig merkten we wanneer we rond half 10 toekwamen op school. De leerkrachten liepen een klein beetje doelloos rond, op zoek naar iets om zich mee bezig te houden. De meeste hadden al de paperassen al in orde gebracht en waren in principe klaar voor de grote dag (donderdag, wanneer ook de ouders naar school mochten komen). Dan maar een partijtje voetbal, dachten een paar leerkrachten. Ondertussen hebben wij een poging gedaan om een schommel te installeren. Zijn we op zich redelijk goed in geslaagd maar we waren op het einde 1 moer kwijt. :) Heel slim om ze op de grond te leggen, dachten we achteraf. We hebben heel de speelplaats meerdere keren afgestapt, tevergeefs. Maar normaal hebben we een oplossing gevonden, morgen eens gaan uittesten.
Het was al vlug middag en we werden uitgenodigd bij Wouter en Phaedra om daar iets van eten in elkaar te steken. (Pasta met wat groentjes en van die dingen, geen Keniaanse toestanden voor een keer :)). De tijd vloog en plots was het 15u en bedachten we dat de leerkrachten dan naar huis mochten. Toch gingen we nog even kijken en vonden we nog een paar verdwaalde leerkrachten die ‘kopieën’ aan het maken waren. Al vlug kreeg ik een namenlijst in mijn handen om mee te helpen ‘kopiëren’.
Daarna namen we voor de eerste keer de ‘matatu’. Het vervoersmiddel bij uitstek hier in Kenia. Eigenlijk gewoon een minibusje dat passeert en je voor 20 of 30 cent naar het volgend dorp brengt. We moesten in een nieuwe supermarkt zijn om onze gsmnummer te laten registreren. Weer iets nieuws dat ze bedacht hebben, maar het moest vóór 30 juli of we konden het niet meer gebruiken.
In Rainbow heb ik – noodgedwongen – wat kleren gewassen. Ik zat eigenlijk gewoon door mijn voorraad onderbroeken dus daar kon ik maar beter iets aan doen :) Dan maar nog wat andere kleren mee gewassen. De reacties van de mensen daar: ‘Waw, are you really doing the laundry?’ Euh, yes. ‘Waw, you know how to do that? Because I know you’re used to machines?’ Ja, neen, wij hebben ook twee handen inderdaad. De nachtwaker was gewoon onder de indruk, terwijl Athumani wij heel leuk vertelde dat het wel te zien was dat ik het niet gewoon was :p. Best ook, dacht ik na x-aantal onderbroeken en t-shirts. Amai uw rug zeg. Respect voor die vrouwen die hier hele dagen staan te wassen (en onze (over)grootouders die dat gebeuren ook nog hebben meegemaakt).
In elk geval, ik kan weer door het leven met verse onderbroeken, al dan niet professioneel gewassen.
’s Avonds hebben we wat gezwommen en op het gemak buiten gezeten. Ik zou toch ook wat last hebben van keel –en nekpijn waardoor ik liever niet direct zotte uitdagingen aanga. Alhoewel er sprake zou zijn van een African – mzungu competition morgen, tussen de leerkrachten en ons (of hoe je de tijd kan passeren :)). We zien wel!
Dag 12: 28/07/2010
Jeukend aan mijn leger muggenbeten is het al terug tijd voor een verslag! Hoe kan je in hemelsnaam de tijd heel eventjes doen stilstaan? Het gaat bijna aan ons voorbij. We staan op, doen vanalles en nog wat en voor we het goed en wel beseffen is het helemaal donker en heb ik niet veel nodig om in slaap te vallen. Echt, ik ben hier heel vlug moe. Het zal de warmte zijn :) Over warmte gesproken, ik kan jullie wel al meedelen dat die warmte niet noodzakelijk wil zeggen dat ik hyperbruin terugkeer. Integendeel, ik heb mijn zonnecrème hier nog niet open gedaan :D.
Deze morgen gingen we vóór ons traditioneel schoolmoment naar de ‘fruitmarchand’ op de hoek. We hadden namelijk een grote bestelling. Doordat we al eens in Kebene waren gaan eten, hadden we besloten om voor 600 shilling (6EUR dus) fruit te kopen. Toen ik eerst de prijs van een mango vroeg (25 shilling) en na de bestelling van zes mango’s zei dat hij mocht aanvullen met ander fruit tot 600 shilling zag ik de geldbiljetten glinsteren in zijn ogen. Dolenthousiast greep hij naar een appelsien of 15, zeker drie trossen bananen, twee ananassen en nog vijf passievruchten (bovenop die zes mango’s dus). Voor 6 EUR :) Aangezien ze zo slim waren om alles in één zak te steken, hebben we ons bijna een breuk moeten dragen tot Kebene, maar daar waren ze uiteraard heel tevreden.
Missie geslaagd!
We kwamen iets later dan verwacht toe op school, maar dat bleek helemaal geen probleem aangezien er eigenlijk nog steeds niet echt werk was. Daarom besloten we maar een partijtje basket te spelen, af en toe vergezeld door James, de directeur. Aangezien alle paperassen nu echt wel in orde waren, hebben we enkele leerkrachten kennis laten maken met spelletjes als 4 op een rij en UNO. Ik moet zeggen, ze hadden UNO nog vlug door.
’s Middags gingen Phaedra, Wouter, Maxim en ik iets eten in Ushago (een pizzaatje voor mij) maar mijn maag kon zelfs geen kleine pizza aan. Na het eten, dat redelijk laat was uitgevallen (ergens tussen 14u en 15u) gingen we met Jackson naar het bureau voor safari’s waar hij voor werkt. Hij had gezegd dat hij aan onze vooropgestelde prijs kon voldoen (250EUR voor drie dagen) En effectief, het is in de sacoche! Van maandag tot woensdag gaan we drie dagen op safari naar Tsavo West en Amboseli.
Tegen 16u konden we nog eens naar het strand waar ook Alex te vinden was met twee Nederlandse mensen die hij even geleden had leren kennen. Ongeveer onze leeftijd, heel sympathiek. Zij waren hier ook voor vrijwilligerswerk maar kwamen al van Tanzania en Zanzibar.
’s Avonds redelijk cliché scenario. Vandaag heb ik wel de bestemmelingen op mijn postkaarten geschreven. Stap 1. :) Ik heb mij er nu ook bij neergelegd dat ze er niet gaan geraken vóór wij terug zijn aangezien ze nog niet geschreven zijn :D
Maar alles komt in orde! :p
Morgen worden de ouders verwacht op school en is het de allerlaatste dag. Spannend.
Vandaag zouden ze ons toch niet zo ver krijgen om opnieuw zo vroeg op te staan. Dat was ook langs geen kanten nodig merkten we wanneer we rond half 10 toekwamen op school. De leerkrachten liepen een klein beetje doelloos rond, op zoek naar iets om zich mee bezig te houden. De meeste hadden al de paperassen al in orde gebracht en waren in principe klaar voor de grote dag (donderdag, wanneer ook de ouders naar school mochten komen). Dan maar een partijtje voetbal, dachten een paar leerkrachten. Ondertussen hebben wij een poging gedaan om een schommel te installeren. Zijn we op zich redelijk goed in geslaagd maar we waren op het einde 1 moer kwijt. :) Heel slim om ze op de grond te leggen, dachten we achteraf. We hebben heel de speelplaats meerdere keren afgestapt, tevergeefs. Maar normaal hebben we een oplossing gevonden, morgen eens gaan uittesten.
Het was al vlug middag en we werden uitgenodigd bij Wouter en Phaedra om daar iets van eten in elkaar te steken. (Pasta met wat groentjes en van die dingen, geen Keniaanse toestanden voor een keer :)). De tijd vloog en plots was het 15u en bedachten we dat de leerkrachten dan naar huis mochten. Toch gingen we nog even kijken en vonden we nog een paar verdwaalde leerkrachten die ‘kopieën’ aan het maken waren. Al vlug kreeg ik een namenlijst in mijn handen om mee te helpen ‘kopiëren’.
Daarna namen we voor de eerste keer de ‘matatu’. Het vervoersmiddel bij uitstek hier in Kenia. Eigenlijk gewoon een minibusje dat passeert en je voor 20 of 30 cent naar het volgend dorp brengt. We moesten in een nieuwe supermarkt zijn om onze gsmnummer te laten registreren. Weer iets nieuws dat ze bedacht hebben, maar het moest vóór 30 juli of we konden het niet meer gebruiken.
In Rainbow heb ik – noodgedwongen – wat kleren gewassen. Ik zat eigenlijk gewoon door mijn voorraad onderbroeken dus daar kon ik maar beter iets aan doen :) Dan maar nog wat andere kleren mee gewassen. De reacties van de mensen daar: ‘Waw, are you really doing the laundry?’ Euh, yes. ‘Waw, you know how to do that? Because I know you’re used to machines?’ Ja, neen, wij hebben ook twee handen inderdaad. De nachtwaker was gewoon onder de indruk, terwijl Athumani wij heel leuk vertelde dat het wel te zien was dat ik het niet gewoon was :p. Best ook, dacht ik na x-aantal onderbroeken en t-shirts. Amai uw rug zeg. Respect voor die vrouwen die hier hele dagen staan te wassen (en onze (over)grootouders die dat gebeuren ook nog hebben meegemaakt).
In elk geval, ik kan weer door het leven met verse onderbroeken, al dan niet professioneel gewassen.
’s Avonds hebben we wat gezwommen en op het gemak buiten gezeten. Ik zou toch ook wat last hebben van keel –en nekpijn waardoor ik liever niet direct zotte uitdagingen aanga. Alhoewel er sprake zou zijn van een African – mzungu competition morgen, tussen de leerkrachten en ons (of hoe je de tijd kan passeren :)). We zien wel!
Dag 12: 28/07/2010
Jeukend aan mijn leger muggenbeten is het al terug tijd voor een verslag! Hoe kan je in hemelsnaam de tijd heel eventjes doen stilstaan? Het gaat bijna aan ons voorbij. We staan op, doen vanalles en nog wat en voor we het goed en wel beseffen is het helemaal donker en heb ik niet veel nodig om in slaap te vallen. Echt, ik ben hier heel vlug moe. Het zal de warmte zijn :) Over warmte gesproken, ik kan jullie wel al meedelen dat die warmte niet noodzakelijk wil zeggen dat ik hyperbruin terugkeer. Integendeel, ik heb mijn zonnecrème hier nog niet open gedaan :D.
Deze morgen gingen we vóór ons traditioneel schoolmoment naar de ‘fruitmarchand’ op de hoek. We hadden namelijk een grote bestelling. Doordat we al eens in Kebene waren gaan eten, hadden we besloten om voor 600 shilling (6EUR dus) fruit te kopen. Toen ik eerst de prijs van een mango vroeg (25 shilling) en na de bestelling van zes mango’s zei dat hij mocht aanvullen met ander fruit tot 600 shilling zag ik de geldbiljetten glinsteren in zijn ogen. Dolenthousiast greep hij naar een appelsien of 15, zeker drie trossen bananen, twee ananassen en nog vijf passievruchten (bovenop die zes mango’s dus). Voor 6 EUR :) Aangezien ze zo slim waren om alles in één zak te steken, hebben we ons bijna een breuk moeten dragen tot Kebene, maar daar waren ze uiteraard heel tevreden.
Missie geslaagd!
We kwamen iets later dan verwacht toe op school, maar dat bleek helemaal geen probleem aangezien er eigenlijk nog steeds niet echt werk was. Daarom besloten we maar een partijtje basket te spelen, af en toe vergezeld door James, de directeur. Aangezien alle paperassen nu echt wel in orde waren, hebben we enkele leerkrachten kennis laten maken met spelletjes als 4 op een rij en UNO. Ik moet zeggen, ze hadden UNO nog vlug door.
’s Middags gingen Phaedra, Wouter, Maxim en ik iets eten in Ushago (een pizzaatje voor mij) maar mijn maag kon zelfs geen kleine pizza aan. Na het eten, dat redelijk laat was uitgevallen (ergens tussen 14u en 15u) gingen we met Jackson naar het bureau voor safari’s waar hij voor werkt. Hij had gezegd dat hij aan onze vooropgestelde prijs kon voldoen (250EUR voor drie dagen) En effectief, het is in de sacoche! Van maandag tot woensdag gaan we drie dagen op safari naar Tsavo West en Amboseli.
Tegen 16u konden we nog eens naar het strand waar ook Alex te vinden was met twee Nederlandse mensen die hij even geleden had leren kennen. Ongeveer onze leeftijd, heel sympathiek. Zij waren hier ook voor vrijwilligerswerk maar kwamen al van Tanzania en Zanzibar.
’s Avonds redelijk cliché scenario. Vandaag heb ik wel de bestemmelingen op mijn postkaarten geschreven. Stap 1. :) Ik heb mij er nu ook bij neergelegd dat ze er niet gaan geraken vóór wij terug zijn aangezien ze nog niet geschreven zijn :D
Maar alles komt in orde! :p
Morgen worden de ouders verwacht op school en is het de allerlaatste dag. Spannend.
maandag 26 juli 2010
Dag 9 & 10
Dag 9: 25/07/2010
Velen gaan de volgende zin drie keer moeten lezen, maar het is niets dan de waarheid: we zijn vandaag naar de kerk geweest. Ha! De weeskindjes van Kebene gaan iedere zondag naar de mis en ik wist dat het mogelijk was om mee te gaan. Kwart voor 9 waren we ter plaatse om even later richting kerk te vertrekken. Er waren twee soorten missen: een voor de ‘grote mensen’ en een voor de ‘kleintjes’. Die van de kleinere klonk best leuk, maar toch zijn we naar de andere geweest. Tot groot jolijt begon die zoals ik mij echt had voorgesteld: een soort gospel moment waarbij iedereen rechtstaat, zingt en in de handen klapt. Helaas bleek het tien minuten later in een redelijk gewone mis te eindigen. Vraag mij ook niet waarover de preek ging, ik heb er niets van begrepen. Het is daar ook de gewoonte om je voor te stellen als je nieuw bent of een lange tijd bent weggeweest. Fantastisch, we hadden het dus ‘aan onze rekker’. Grappig wel. Er was ook een Brit in de mis * Lien helemaal verkocht! * tot ik hoorde dat hij voor priester aan het leren was… Ik denk dat alles samen anderhalf uur geduurd heeft, wat ruim voldoende was :)
Daarna zijn we in Kebene blijven eten: eindelijk, eindelijk de befaamde ugali! (water + meel) met eitjes en spinazie. Ik moet zeggen, het heeft mij nog gesmaakt ook. :) Aangezien we al heel de dag op zwier waren met de Kebene kindjes, hebben we dat nog wat verlengd en zijn we allen samen naar het strand geweest. Heel tof. Vooral ook leuk dat we deze keer niet lastiggevallen werden om vanalles te kopen doordat we met bijna 20 Keniaantjes op baan waren. De oceaan was nog wild! En het is officieel: ik kan niet zwemmen in een zee met golven, het systeem van de golven maakt mij altijd gigantisch belachelijk. Het is mij ook nog een raadsel hoe er een kilo zand in mijn zwembroek is geraakt maar er dus niet meer uit wilt…
Daarna zijn wij met Elke nog iets gaan drinken en spraken we af om ’s avonds met drie plus Phaedra en Wouter nog iets te gaan drinken (Elke vertrok de volgende dag terug naar huis… Snif!) Dat was daar toch even een enorm grappige situatie. Het plan was om iets te drinken bij Kim4love op het strand, we komen toe: er zat geen kat, maar echt, niemand. We vroegen dus of het wel open was… Bizar genoeg wel. Het was eens iets anders, een volledig gereserveerd café :) maar tegen een uur of elf zijn we toch wel buiten gesmeten.
Op zich niet zo heel erg, de volgende dag gingen we namelijk een effort doen om de befaamde ‘parade’ op school te zien.
Dag 10: 26/05/2010
Die parade begon zo maar eventjes om half 8. Voor een vakantiedag is dat best wel vroeg. Maar goed, rien à faire, het was onze allerlaatste kans. We stonden daar rond 35 na 7 en het eerste wat ik dacht was: verdorie, ze hebben ons weer liggen é, het is weer een Keniaans tijdstip. Niet te voorspellen natuurlijk, soms zijn ze wel stipt, soms kan het behoorlijk uitlopen. Op zich was het niet zo heel anders dan het afscheid op andere dagen. Iedere morgen en avond zit heel de school dus op de speelplaats om nog wat mededelingen te overlopen, te bidden, eens te zingen, papiertjes te ruimen en voor het weekend en de maandag om de keniaanse vlag te hijsen. De voormiddag was dus uitzonderlijk enorm lang. Het moest dan nog eens lukken dat we eigenlijk niet veel werk hadden. Het was voor de leerlingen de laatste, echte schooldag. Wat ik nog heb kunnen doen is de rapporten invullen met de punten en wat puntenlijsten dicteren en gemiddeldes berekenen enzo. Moet ook gebeuren uiteraard. In de namiddag was het wat loom en de leerkracht waar ik bij stond wou per se dat ik ze liedjes leerde, ma ja, ook goed, mijn inspiratie van het moment was niet zo gigantisch. Ze hebben dan maar zelf gezongen en na een halfuur ben ik wel naar buiten gegaan. Mijn oren en mijn hoofd, jongens jongens. Ik heb mij dan wat bij de kleutertjes gezet, wat wel grappig was. Die blijven zo enorm onder de indruk van ‘mzungus’ :). Opnieuw heb ik mij laten doen door een schoen die open was, waardoor er al vlug een stuk of tien passeerden. Het was eigenlijk heel leuk zonder echt specifieke dingen gedaan te hebben. Gewoon de lach van die kindjes als je iets doet of vertelt, fantastisch. Het was uiteindelijk kwart voor 6 tegen dat we ’s avonds terug vertrokken. Wat best wel kan tellen, en wat best ook te merken was. Niet alleen qua vermoeidheid maar ook merkbaar in een behoorlijk uitgelopen down-moment waardoor ik best een avond verknald heb. Ik kom mijzelf hier ook weer dagelijks tientallen keren tegen, wat best gigantisch confronterend is, en het enige wat ik kan proberen is eruit leren en het voorkomen in de toekomst. Maar dat vraagt tijd. Tijd. En nog eens tijd. Hopelijk krijg ik die ook.
Hoewel het morgen geen school is, trekken we toch nog eens richting school om een schommel te proberen installeren. De leerkrachten moeten ook aanwezig zijn dus wij gaan ook nog eens langs é.
Velen gaan de volgende zin drie keer moeten lezen, maar het is niets dan de waarheid: we zijn vandaag naar de kerk geweest. Ha! De weeskindjes van Kebene gaan iedere zondag naar de mis en ik wist dat het mogelijk was om mee te gaan. Kwart voor 9 waren we ter plaatse om even later richting kerk te vertrekken. Er waren twee soorten missen: een voor de ‘grote mensen’ en een voor de ‘kleintjes’. Die van de kleinere klonk best leuk, maar toch zijn we naar de andere geweest. Tot groot jolijt begon die zoals ik mij echt had voorgesteld: een soort gospel moment waarbij iedereen rechtstaat, zingt en in de handen klapt. Helaas bleek het tien minuten later in een redelijk gewone mis te eindigen. Vraag mij ook niet waarover de preek ging, ik heb er niets van begrepen. Het is daar ook de gewoonte om je voor te stellen als je nieuw bent of een lange tijd bent weggeweest. Fantastisch, we hadden het dus ‘aan onze rekker’. Grappig wel. Er was ook een Brit in de mis * Lien helemaal verkocht! * tot ik hoorde dat hij voor priester aan het leren was… Ik denk dat alles samen anderhalf uur geduurd heeft, wat ruim voldoende was :)
Daarna zijn we in Kebene blijven eten: eindelijk, eindelijk de befaamde ugali! (water + meel) met eitjes en spinazie. Ik moet zeggen, het heeft mij nog gesmaakt ook. :) Aangezien we al heel de dag op zwier waren met de Kebene kindjes, hebben we dat nog wat verlengd en zijn we allen samen naar het strand geweest. Heel tof. Vooral ook leuk dat we deze keer niet lastiggevallen werden om vanalles te kopen doordat we met bijna 20 Keniaantjes op baan waren. De oceaan was nog wild! En het is officieel: ik kan niet zwemmen in een zee met golven, het systeem van de golven maakt mij altijd gigantisch belachelijk. Het is mij ook nog een raadsel hoe er een kilo zand in mijn zwembroek is geraakt maar er dus niet meer uit wilt…
Daarna zijn wij met Elke nog iets gaan drinken en spraken we af om ’s avonds met drie plus Phaedra en Wouter nog iets te gaan drinken (Elke vertrok de volgende dag terug naar huis… Snif!) Dat was daar toch even een enorm grappige situatie. Het plan was om iets te drinken bij Kim4love op het strand, we komen toe: er zat geen kat, maar echt, niemand. We vroegen dus of het wel open was… Bizar genoeg wel. Het was eens iets anders, een volledig gereserveerd café :) maar tegen een uur of elf zijn we toch wel buiten gesmeten.
Op zich niet zo heel erg, de volgende dag gingen we namelijk een effort doen om de befaamde ‘parade’ op school te zien.
Dag 10: 26/05/2010
Die parade begon zo maar eventjes om half 8. Voor een vakantiedag is dat best wel vroeg. Maar goed, rien à faire, het was onze allerlaatste kans. We stonden daar rond 35 na 7 en het eerste wat ik dacht was: verdorie, ze hebben ons weer liggen é, het is weer een Keniaans tijdstip. Niet te voorspellen natuurlijk, soms zijn ze wel stipt, soms kan het behoorlijk uitlopen. Op zich was het niet zo heel anders dan het afscheid op andere dagen. Iedere morgen en avond zit heel de school dus op de speelplaats om nog wat mededelingen te overlopen, te bidden, eens te zingen, papiertjes te ruimen en voor het weekend en de maandag om de keniaanse vlag te hijsen. De voormiddag was dus uitzonderlijk enorm lang. Het moest dan nog eens lukken dat we eigenlijk niet veel werk hadden. Het was voor de leerlingen de laatste, echte schooldag. Wat ik nog heb kunnen doen is de rapporten invullen met de punten en wat puntenlijsten dicteren en gemiddeldes berekenen enzo. Moet ook gebeuren uiteraard. In de namiddag was het wat loom en de leerkracht waar ik bij stond wou per se dat ik ze liedjes leerde, ma ja, ook goed, mijn inspiratie van het moment was niet zo gigantisch. Ze hebben dan maar zelf gezongen en na een halfuur ben ik wel naar buiten gegaan. Mijn oren en mijn hoofd, jongens jongens. Ik heb mij dan wat bij de kleutertjes gezet, wat wel grappig was. Die blijven zo enorm onder de indruk van ‘mzungus’ :). Opnieuw heb ik mij laten doen door een schoen die open was, waardoor er al vlug een stuk of tien passeerden. Het was eigenlijk heel leuk zonder echt specifieke dingen gedaan te hebben. Gewoon de lach van die kindjes als je iets doet of vertelt, fantastisch. Het was uiteindelijk kwart voor 6 tegen dat we ’s avonds terug vertrokken. Wat best wel kan tellen, en wat best ook te merken was. Niet alleen qua vermoeidheid maar ook merkbaar in een behoorlijk uitgelopen down-moment waardoor ik best een avond verknald heb. Ik kom mijzelf hier ook weer dagelijks tientallen keren tegen, wat best gigantisch confronterend is, en het enige wat ik kan proberen is eruit leren en het voorkomen in de toekomst. Maar dat vraagt tijd. Tijd. En nog eens tijd. Hopelijk krijg ik die ook.
Hoewel het morgen geen school is, trekken we toch nog eens richting school om een schommel te proberen installeren. De leerkrachten moeten ook aanwezig zijn dus wij gaan ook nog eens langs é.
zaterdag 24 juli 2010
Dag 6, 7 & 8.
Dag 6: 22/07/2010
Jambo Jamboooo.
Ik ben bijna verplicht om in herhaling te vallen wanneer ik onze voormiddag bespreek.
Ontbijten, wassen en richting school vertrekken om daar wat te werken. Eerst mocht ik de punten optellen van ‘social studies’ en ‘christian nog iets nog iets’ (het was een naam uit drie delen die als afkorting CRE had, als ik mij goed herinner, religion probably :D). In elk geval moest ik gisteren, toen ik dat godsdienst examen verbeterde bij iedere vraag polsen wat het juiste antwoord was. Namen uit de bijbel waar ik van mijn leven nog niet van gehoord had. En uit hoeveel delen al die dingen bestaan? Absoluut geen idee. Maar veel kinderen daar ook niet, zo bleek snel.
Vandaag stond er als examen mondeling Kiswahili en Engels op de planning. Ze kregen een blad met twintig woorden en vijf zinnen die ze leerling per leerling bij de leerkracht moesten voorlezen. Wanneer ik klaar was met tellen mocht ik de Engelse examens overnemen :) Leuk zeg :D Maar soms een beetje frustrerend. Er zaten echt kinderen bij die na drie minuten aarzelen enkel wisten te vertellen dat ze geen idee hadden hoe ze het woord moesten uitspreken. Één jongen had werkelijk alles mis en toen ik dat vertelde aan de leerkracht zei ze ‘alé, geef hem twee punten voor de moeite om zijn blad vast te houden.’ Geniaal. :)
Vandaag kregen we ook onze eerste portie ‘porridge’ te slikken. Viel eigenlijk nog heel goed mee. Een dikke brei die wel behoorlijk zwaar op de maag ligt. Onder de middag gingen we vlug iets kleins eten in Rainbow om erna een Keniaans gsmnr te halen. Als je dus een sms krijgt van een vreemd nummer ‘0700-246 151’(of met +254 ervoor), vrees niet, it’s me :). Maar ik raad jullie dus aan om niet naar die nummer te sms’en. Ik wissel zelf dus van simkaarten, het kan zijn dat ik pas ’s avonds eens mijn Belgische nummer check maar ik doe mijn best, jongens (als algemeen begrip, meisjes ook uiteraard ;-))!
Daarna trokken we terug schoolwaarts waar er een zangstonde was voor mijn tante die vandaag vertrok. Heel leuk om te zien en vooral om te horen (op het einde volgden er liedjes als ‘everywhere we go-o *herhaal*, people want to kno-ow ,*herhaal*’ en zelfs ‘who let the dogs out? Who who who-o!’ Hilarisch :p)
De kleutertjes waren daarna bijna onhandelbaar. Hyperactief en de ene bleiter na de andere. Maar ik leer ook bij. Er was een jongen van wie de schoen open was dus ik riep maar even ‘wewe! Uwe schoen!’. Plots kwamen er tien kinderen rond mij staan die ook een open schoen hadden (waarvan er zeker drie hun schoen gewoon losgemaakt hadden :p) Serieus.
Ik heb mijn arm dan bijna uit de kom gedraaid voor springtouwende kindjes waarna ik uiteraard ook zelf even een showke moest geven ;-) (Als master in de springtouwkunde).
Verder werd het een heel rustige avond in Rainbow. Die überactieve Keniaantjes vergen energie zeg :). Maar het is vol plezier en enthousiasme.
Morgen zijn er ‘games’ op school. Ik ben eens benieuwd.
Dag 7: 23/07/2010
Het verbeterwerk zat er zo goed als volledig op. Wat nu nog overbleef was de puntenlijsten. Gezellig werkje. Ahum. Vooral aangezien we ‘kopieën’ moesten hebben van de puntenlijsten en hoe maken ze hier kopieën? Alles in het dubbel schrijven uiteraard. Ik moest dus als een papegaai volgen wat de leerkracht schreef zodat we twee exemplaren hadden. Onmogelijk in te beelden bij ons natuurlijk :) Ik zou graag de proffen eens die manier zien gebruiken (het is ooit zo geweest natuurlijk).
In de namiddag was het dolle pret. De ‘uper classes’ (van 4 tot 8) gingen naar ‘the beach’. Wij dus ook :). O ja, het is enorm moeilijk om in te schatten welke leeftijd in welke klas zit. Het is sowieso allemaal lagere school en kleuterklas, maar er zit in class 8 een jongen van 23 jaar bijvoorbeeld… Dus ja, hij heeft nog een eindje voor de boeg en dan nog heeft hij nog maar enkel het middelbaar onderwijs afgelegd…
Nu, de zee dus. Wat een avontuur. Die kinderen gigantisch enthousiast, zijn daar het water ingecrosst met kleren en al. Ik uiteindelijk ook want ja ik had geen bikini aan, en gelukkig zo bleek, want het is daar eigenlijk not done om in bikini te zwemmen. Chance dat ik dat nu dus ontdekt heb. Op zich zijn er dus wel wat vestimentaire codes, ik ben er alleen niet echt van op de hoogte :).
Na wat gespetter in het water was het tijd voor een loopwedstrijdje. Eerst liepen we een stuk langs het strand om dan per klas terug te keren. Ik heb mij aangesloten bij de oudste klas samen met de lerares en nog een andere vrijwilligster. Ik zweer jullie, ik heb alles uit mijn lijf gelopen om niet te moeten onderdoen :p Maar die Kenianen, ja, geboren lopers é :) Maar ik zat toch ergens in de kopgroep (waarna ik wel zeker een kwartier niet heb kunnen babbelen natuurlijk :p). Er was dan plots alarm: er was een meisje te diep in de zee gegaan, kon eigenlijk niet zwemmen en ze bleek niet direct boven te komen… Mensenlief. Daarom dat het dus enkel met de hoogste klassen is, maar ook van hen kan volgens mij niet de helft zwemmen.
Vanavond is het zo ver: Shakatak time! :) Ik ben eens benieuwd :D De directeur en onderdirectrice gaan naar het schijnt ook mee, dus dat wordt helemaal geweldig! :D
Dag 8: 24/07/2010
Dit wordt ongetwijfeld een van mijn kortste verslagen ooit :D Gelukkig kan ik nog even leuteren over de Shakatak soirée van gisteren.
Rond half 10 kwam een deel van de andere vrijwilligers tot bij ons en ging er een ander deel door naar Ukunda om James (directeur) en Fatima (onderdirectrice) op te halen. We gingen eerst nog iets drinken in de Tropicana, een reggae bar waar de muziek na bijna twee uur plots uitviel. De reden om een stapje verder te gaan richting Shakatak. Er was ontzettend veel volk en het percentage blanken lag aanzienlijk hoger dan twee jaar geleden. De muziek had een bijna volledige make-over achter de rug en toen plots het liedje (waarvan ik de titel niet weet maar waar de zin ‘push me, and then just touch me, so I can get my, satisfaction’, laat ‘satisfaction’ de titel zijn :)) speelde keek James bij de ‘tududu tutududu tududu’ heel bizar en vroeg wat er aan het gebeuren was. Een storing in de muziek? Neen, zo gaat het liedje gewoon. We hadden het getroffen (ahum) want het was Diani Miss Verkiezing. Rond een uur of 2 was het begonnen, acht kandidates die één voor één het beste van zichzelf mochten geven. Dat bleef dus maar duren en ik hoor Jackson tot tweemaal toe nog zeggen ‘na deze ronde kiezen ze de winnaar’. Niet dus want dat kluchtje heeft iets meer dan een uur geduurd. Verschrikkelijk. Bikini, avondkledij, andere kledij, vanalles en nog wat. Op de eerste rij zat een bende Europese, oude vetzakken echt te geilen op die Afrikaanse meisjes, heel erg vuil. Dat was dan ook nog eens de jury, zo bleek later…
Daarna kon de muziek weer starten maar we zijn er nooit weer echt ingekomen waardoor we tegen een uur of vier toch zijn teruggekeerd.
Kwestie van dan toch iets nuttigs over vandaag te zeggen, ik heb geslapen tot kwart voor 2. :D
Echt waar. Nog nooit van mijn leven heb ik zo lang geslapen maar nu dus echt, om 9u eens wakker gekomen en dan: KWART VOOR 2.
Onze dag hebben we enkel nog aangevuld met naar de winkel gaan, en naar het strand gaan om ’s avonds te eten en wat op het gemak te zitten. :)
Op weg naar het strand was het weer de ene aanspreking na de andere en bij mij pakt dat dus niet. Ik schud ze gewoon in twee tellen af maar Maxim blijft soms wel eens babbelen waardoor ik de ‘boevrouw’ ben en ‘slechte mzungu’. Heel frustrerend. Maar de prijs voor origineelste openingszin gaat voorlopig naar ‘Idrios’ (nickname: Ngu) die ons zei ‘Pas op dat er geen kokosnoten op uw hoofd vallen é, ge zit onder een kokosboom’ :D Hij heeft het toch bijna een uur volgehouden bij ons en had uiteindelijk ook wel wat tochtjes en snorkelavonturen te verkopen maar zei dat de keuze bij ons lag.
Nu weet ik dus ook wat er gebeurt als ik mijn wekker niet zet :D Maar de volgende twee dagen is het sowieso vroeg opstaan geblazen! Waarvoor valt nog te lezen! ;-)
Hmm, precies toch niet zo kort uitgevallen, het verslag…
Jambo Jamboooo.
Ik ben bijna verplicht om in herhaling te vallen wanneer ik onze voormiddag bespreek.
Ontbijten, wassen en richting school vertrekken om daar wat te werken. Eerst mocht ik de punten optellen van ‘social studies’ en ‘christian nog iets nog iets’ (het was een naam uit drie delen die als afkorting CRE had, als ik mij goed herinner, religion probably :D). In elk geval moest ik gisteren, toen ik dat godsdienst examen verbeterde bij iedere vraag polsen wat het juiste antwoord was. Namen uit de bijbel waar ik van mijn leven nog niet van gehoord had. En uit hoeveel delen al die dingen bestaan? Absoluut geen idee. Maar veel kinderen daar ook niet, zo bleek snel.
Vandaag stond er als examen mondeling Kiswahili en Engels op de planning. Ze kregen een blad met twintig woorden en vijf zinnen die ze leerling per leerling bij de leerkracht moesten voorlezen. Wanneer ik klaar was met tellen mocht ik de Engelse examens overnemen :) Leuk zeg :D Maar soms een beetje frustrerend. Er zaten echt kinderen bij die na drie minuten aarzelen enkel wisten te vertellen dat ze geen idee hadden hoe ze het woord moesten uitspreken. Één jongen had werkelijk alles mis en toen ik dat vertelde aan de leerkracht zei ze ‘alé, geef hem twee punten voor de moeite om zijn blad vast te houden.’ Geniaal. :)
Vandaag kregen we ook onze eerste portie ‘porridge’ te slikken. Viel eigenlijk nog heel goed mee. Een dikke brei die wel behoorlijk zwaar op de maag ligt. Onder de middag gingen we vlug iets kleins eten in Rainbow om erna een Keniaans gsmnr te halen. Als je dus een sms krijgt van een vreemd nummer ‘0700-246 151’(of met +254 ervoor), vrees niet, it’s me :). Maar ik raad jullie dus aan om niet naar die nummer te sms’en. Ik wissel zelf dus van simkaarten, het kan zijn dat ik pas ’s avonds eens mijn Belgische nummer check maar ik doe mijn best, jongens (als algemeen begrip, meisjes ook uiteraard ;-))!
Daarna trokken we terug schoolwaarts waar er een zangstonde was voor mijn tante die vandaag vertrok. Heel leuk om te zien en vooral om te horen (op het einde volgden er liedjes als ‘everywhere we go-o *herhaal*, people want to kno-ow ,*herhaal*’ en zelfs ‘who let the dogs out? Who who who-o!’ Hilarisch :p)
De kleutertjes waren daarna bijna onhandelbaar. Hyperactief en de ene bleiter na de andere. Maar ik leer ook bij. Er was een jongen van wie de schoen open was dus ik riep maar even ‘wewe! Uwe schoen!’. Plots kwamen er tien kinderen rond mij staan die ook een open schoen hadden (waarvan er zeker drie hun schoen gewoon losgemaakt hadden :p) Serieus.
Ik heb mijn arm dan bijna uit de kom gedraaid voor springtouwende kindjes waarna ik uiteraard ook zelf even een showke moest geven ;-) (Als master in de springtouwkunde).
Verder werd het een heel rustige avond in Rainbow. Die überactieve Keniaantjes vergen energie zeg :). Maar het is vol plezier en enthousiasme.
Morgen zijn er ‘games’ op school. Ik ben eens benieuwd.
Dag 7: 23/07/2010
Het verbeterwerk zat er zo goed als volledig op. Wat nu nog overbleef was de puntenlijsten. Gezellig werkje. Ahum. Vooral aangezien we ‘kopieën’ moesten hebben van de puntenlijsten en hoe maken ze hier kopieën? Alles in het dubbel schrijven uiteraard. Ik moest dus als een papegaai volgen wat de leerkracht schreef zodat we twee exemplaren hadden. Onmogelijk in te beelden bij ons natuurlijk :) Ik zou graag de proffen eens die manier zien gebruiken (het is ooit zo geweest natuurlijk).
In de namiddag was het dolle pret. De ‘uper classes’ (van 4 tot 8) gingen naar ‘the beach’. Wij dus ook :). O ja, het is enorm moeilijk om in te schatten welke leeftijd in welke klas zit. Het is sowieso allemaal lagere school en kleuterklas, maar er zit in class 8 een jongen van 23 jaar bijvoorbeeld… Dus ja, hij heeft nog een eindje voor de boeg en dan nog heeft hij nog maar enkel het middelbaar onderwijs afgelegd…
Nu, de zee dus. Wat een avontuur. Die kinderen gigantisch enthousiast, zijn daar het water ingecrosst met kleren en al. Ik uiteindelijk ook want ja ik had geen bikini aan, en gelukkig zo bleek, want het is daar eigenlijk not done om in bikini te zwemmen. Chance dat ik dat nu dus ontdekt heb. Op zich zijn er dus wel wat vestimentaire codes, ik ben er alleen niet echt van op de hoogte :).
Na wat gespetter in het water was het tijd voor een loopwedstrijdje. Eerst liepen we een stuk langs het strand om dan per klas terug te keren. Ik heb mij aangesloten bij de oudste klas samen met de lerares en nog een andere vrijwilligster. Ik zweer jullie, ik heb alles uit mijn lijf gelopen om niet te moeten onderdoen :p Maar die Kenianen, ja, geboren lopers é :) Maar ik zat toch ergens in de kopgroep (waarna ik wel zeker een kwartier niet heb kunnen babbelen natuurlijk :p). Er was dan plots alarm: er was een meisje te diep in de zee gegaan, kon eigenlijk niet zwemmen en ze bleek niet direct boven te komen… Mensenlief. Daarom dat het dus enkel met de hoogste klassen is, maar ook van hen kan volgens mij niet de helft zwemmen.
Vanavond is het zo ver: Shakatak time! :) Ik ben eens benieuwd :D De directeur en onderdirectrice gaan naar het schijnt ook mee, dus dat wordt helemaal geweldig! :D
Dag 8: 24/07/2010
Dit wordt ongetwijfeld een van mijn kortste verslagen ooit :D Gelukkig kan ik nog even leuteren over de Shakatak soirée van gisteren.
Rond half 10 kwam een deel van de andere vrijwilligers tot bij ons en ging er een ander deel door naar Ukunda om James (directeur) en Fatima (onderdirectrice) op te halen. We gingen eerst nog iets drinken in de Tropicana, een reggae bar waar de muziek na bijna twee uur plots uitviel. De reden om een stapje verder te gaan richting Shakatak. Er was ontzettend veel volk en het percentage blanken lag aanzienlijk hoger dan twee jaar geleden. De muziek had een bijna volledige make-over achter de rug en toen plots het liedje (waarvan ik de titel niet weet maar waar de zin ‘push me, and then just touch me, so I can get my, satisfaction’, laat ‘satisfaction’ de titel zijn :)) speelde keek James bij de ‘tududu tutududu tududu’ heel bizar en vroeg wat er aan het gebeuren was. Een storing in de muziek? Neen, zo gaat het liedje gewoon. We hadden het getroffen (ahum) want het was Diani Miss Verkiezing. Rond een uur of 2 was het begonnen, acht kandidates die één voor één het beste van zichzelf mochten geven. Dat bleef dus maar duren en ik hoor Jackson tot tweemaal toe nog zeggen ‘na deze ronde kiezen ze de winnaar’. Niet dus want dat kluchtje heeft iets meer dan een uur geduurd. Verschrikkelijk. Bikini, avondkledij, andere kledij, vanalles en nog wat. Op de eerste rij zat een bende Europese, oude vetzakken echt te geilen op die Afrikaanse meisjes, heel erg vuil. Dat was dan ook nog eens de jury, zo bleek later…
Daarna kon de muziek weer starten maar we zijn er nooit weer echt ingekomen waardoor we tegen een uur of vier toch zijn teruggekeerd.
Kwestie van dan toch iets nuttigs over vandaag te zeggen, ik heb geslapen tot kwart voor 2. :D
Echt waar. Nog nooit van mijn leven heb ik zo lang geslapen maar nu dus echt, om 9u eens wakker gekomen en dan: KWART VOOR 2.
Onze dag hebben we enkel nog aangevuld met naar de winkel gaan, en naar het strand gaan om ’s avonds te eten en wat op het gemak te zitten. :)
Op weg naar het strand was het weer de ene aanspreking na de andere en bij mij pakt dat dus niet. Ik schud ze gewoon in twee tellen af maar Maxim blijft soms wel eens babbelen waardoor ik de ‘boevrouw’ ben en ‘slechte mzungu’. Heel frustrerend. Maar de prijs voor origineelste openingszin gaat voorlopig naar ‘Idrios’ (nickname: Ngu) die ons zei ‘Pas op dat er geen kokosnoten op uw hoofd vallen é, ge zit onder een kokosboom’ :D Hij heeft het toch bijna een uur volgehouden bij ons en had uiteindelijk ook wel wat tochtjes en snorkelavonturen te verkopen maar zei dat de keuze bij ons lag.
Nu weet ik dus ook wat er gebeurt als ik mijn wekker niet zet :D Maar de volgende twee dagen is het sowieso vroeg opstaan geblazen! Waarvoor valt nog te lezen! ;-)
Hmm, precies toch niet zo kort uitgevallen, het verslag…
woensdag 21 juli 2010
Dag 4 en 5
Dag 4: 20/07/2010
Ja het is al te doen. Dag 4 en ik zit achter op vertelschema :). Nu is dag 5 bijna ten einde dus de schade blijft nog beperkt (de verslagen wellicht iets korter ;-)).
In de voormiddag zijn Maxim en ik eigenlijk direct richting school vertrokken om de handen wat uit de mouwen te steken. We zijn allebei op verkenning getrokken en zijn klas per klas binnengevallen om werk te zoeken :). Bij mij was het in het eerste lokaal al prijs: class 2. Ik mocht direct beginnen met examens verbeteren.
A ja, ter info misschien: het zijn hier momenteel examens. In drie dagen krijgen ze al hun vakken te verwerken, een examen of drie per dag. Ik ben begonnen met wiskunde te verbeteren en werd direct geconfronteerd met mijn afwezigheid van wiskundige kennis. Er stond op het oplossingenblad: ’52 comes before 51’. Ik heb toch tien minuten geaarzeld om het te vragen maar uiteindelijk vroeg ik toch aan de ‘teacher’ of dat geen klein foutje was. Het probleem was dat ze bleef volhouden en er eigenlijk veel kinderen het antwoord juist waren. Ik heb dan met handen en voeten uitgelegd dat ik gelijk had en het is goed gekomen.
Eigenlijk zou iedere Belgische lastpak eens twee dagen in Kenia onderwijs moeten volgen. Het zou vlug gedaan zijn met moeilijk doen. Heel gedisciplineerde kinderen die heel wat regels moeten verwerken maar wel heel veel moeite hebben om hun aandacht te houden bij de examens en wakker te blijven.
Die examens verbeteren is echt geweldig. Ik lig ieder examenpapier plat van het lachen bij hun antwoorden. Bij het examen Engels stond er in de opgave ‘Use has or have’. Als er vier invuloefeningen waren schreven veel kinderen bij het eerste ‘use’ , bij het tweede ‘has’, bij het derde ‘or’ en bij het vierde ‘have’. :D Geniaal. En zo zijn er enorm veel creatieve antwoorden.
Ook dit nog
/ De directeur van de school, Mr. James, verdient 100EUR per maand. Een gediplomeerde leerkracht verdient 76EUR en een niet gediplomeerde in de 50 dacht ik. De kokkin en de bewaker verdienen 40EUR. Ik weet dat je dit alles in een Keniaans perspectief moet zetten, maar als je in een echt stenen huis woont betaal je ook huur en elektriciteit, wat al vlug 1/5 van hun maandloon is. Die mensen hebben dan ook allemaal nog eens gigantisch veel kinderen, maar wat wil je als je een condoom op een stok steekt natuurlijk… /
’s Middags ben ik heel vlug heen en weer gelopen naar Rainbow om iets te eten en gingen we nog tot 15/16u verder gaan verbeteren. Daarna gingen we het kersverse kindje van Athumani gaan bezoeken (4 dagen oud). Het was werkelijk een fantastische baby. Daar kregen we ook onze eerste kokosnoot van de reis te drinken.
Na een, voor de verandering, ferm regenbuitje trokken we terug huiswaarts om de avond wat voor te bereiden. Mijn tante had alle vrijwilligers uitgenodigd om te komen eten omdat ze bijna naar huis vertrekt. Nog even over die regen, het zou al sinds april aan het regenen zijn. Ze hebben het zelf nog niet vaak zo lang meegemaakt maar ja, wat doe je eraan é.
In totaal waren er vijf vrijwilligers van Rainbow aanwezig : Liane, Kristien, Karen, Phaedra en Wouter en één ongelofelijke wijze vrijwilligster van Kebene (het weeshuis): Elke. Karen vertrok de volgende dag naar huis, de rest is hier nog tot maandag of eind volgende week. Het was een enorm leuke avond waar we veel moeten lachen hebben, maar ook veel hebben kunnen babbelen over het grote avontuur want echt, ik zeg het nu maar ga het nog 100 keer zeggen, je kan het maar begrijpen als je hier geweest bent.
Alleen hierheen dus. :)
Dag 5: 21/07/2010
Ik kan vandaag, dag vijf, al zeggen dat vandaag een van de meest emotionele dagen was van de reis. Voormiddag een beetje zelfde scenario van gisteren: naar school om examens te verbeteren. Ik zat nog maar aan het tweede exemplaar of ik werd geflasht door Alex (‘flashen’ is hier een enorme trend en dat was ook twee jaar geleden het geval, het is eigenlijk gewoon laten rinkelen met de bedoeling om terug te bellen of ja, volgens dat je afspreekt natuurlijk. Ze hebben er hier dus een woord voor) Dan heb ik maar heel voorzichtig uitgelegd dat ik even terug moest naar Rainbow, maar met de woorden ‘ok, go, and greet him or her from me’ kreeg ik de toestemming om even te ontsnappen. Goed terugzien, niet zot veel veranderd en best wat bij te praten. O ja, bedankt voor al de links om een scoobidou (het kan mij even zwaar niet schelen wat de schrijfwijze is :p) te beginnen maar wonder boven wonder heeft Alex mij dus moeten uitleggen hoe dat moest. Niet te geloven. Daarna ging ik nog vlug wat gaan verbeteren om erna met dezelfde bende van gisteren in Ukunda iets te gaan eten. Ukunda is een dorpje vlak tegen Diani dat een pak drukker is en boordevol energie zit. We zijn daar iets gaan eten voor een prijs die je bij ons onmogelijk kan vinden. Mijn gerecht was ‘pilau’ vooral rijst met kruiden en hier en daar een stukje vlees, echt nog lekker. Samen met een cola moest ik 105 shilling betalen (dat komt neer op 1,05EUR :)) Een cola kostte daar 0,25EUR! Kan je dat nu geloven? Reken dus maar hoeveel winst er bij ons in die 2,10EUR zit :). En het was echt wel cola, I can tell ;-).
Vol goede moed gingen we terug naar school voor een nieuwe verbetersessie. Ik voel mij langzaamaan ook een beetje leerkracht worden :D De kindjes kwamen allemaal een handje geven en wat later kwamen ze vragen ‘Teacher, Can I go to the toilette please?’ Tuurlijk! (Ik had wel de indruk dat iedereen moest gaan als de echte lerares even weg was). Plots stond er een meisje aan de deur en ik verstond geen woord van wat ze zei maar ze wou maar niet dichter komen. Na even ontcijferen bleek dat ze vroeg ‘Teacher, can I come in please?’. Dan kwamen er ook meisjes super trots hun tekeningen tonen :) Heel koddig. Maar het allerbeste was toch die ene jongen die met een schriftje naar mij kwam en iets brabbelde waar ik geen woord van verstond. Toen ik in het schriftje keek om een antwoord te vinden, bleek dat hij een lijst was aan het opstellen van de ‘noise makers’. Er stonden al een kleine 20 namen in van leerlingen die dus lawaai aan het maken waren terwijl de lerares weg was! :p Klikspanen, dat is echt niet normaal. Als er gevraagd wordt wie er aan het zingen is in de les gaan er 35 van de 36 leerlingen die ene haar naam roepen. Dat ik denk, komaan, zwijg toch eens, dat is een van jullie! :)
Ook dit nog
/In Kenia is het officieel verboden om met stokken te slaan op de leerlingen. Dat is lang anders geweest en nu is het dus ook moeilijk om een dergelijke gewoonte weg te krijgen. Dat beleid is nu duidelijk gemaakt aan de ouders ook en er zijn echt wel wat ouders die gaan reclameren zijn. Zij vinden dat dat erbij hoort en nodig is. Er was zelf een ouder die de directeur eens voortoonde hoe het moest. Erg. Toen ik met een kindje dat gevallen was naar de directeur moest, zag ik dat daar een meisje wenend op haar knieën zat met haar handen op haar hoofd. Geen idee wat er gaande was en wat er verder ging gebeuren./
De verbetering van de examens liep vandaag tot 18u. Daarna zijn we bijna rechtstreeks naar het weeshuis Kebene geweest om daar opnieuw iets Keniaans te eten: chabati met bonen :) Daar zitten momenteel 28 kindjes die allemaal een sponsor hebben uit België of Nederland. Vóór het eten was er een gebed en tijdens het eten moest iedereen stil zijn.
Daarna was de stilte duidelijk over want iedereen stond behoorlijk hyperactief. Wat later was er een soort bezinningsmoment waarbij er eerst een vers uit de bijbel werd voorgelezen die daarna moest uitgelegd worden door drie jongens en drie meisjes. Dan mochten ze nog vragen stellen aan de bezoekers (wij dus). Grappig. Maar heel intens allemaal. En heel gelovig ook precies. Daar heb ik het persoonlijk wel wat moeilijker mee, maar hier doe ik er dan maar even volledig in mee…
Mijn voorlopig twee leukste swahili woordjes (die ik wel al lang ken) vind ik toch: sawa. Heel eenvoudig eigenlijk en qua betekenis moet je het niet ver zoeken (ça va). Tof om uit te spreken :D Een ander vaak gebruikt woordje is ‘wewe’. Op zich betekent het eigenlijk ‘jij’ maar het woord ook vaak gebruikt in de context ‘ei, gij daar!’. Dus bij mijn terugkomst ga ik dat proberen integreren é :D U weze gewaarshuwd!
Lala salama.
Ook dit nog
/De dagen gaan hier vliegensvlug voorbij. Om 19u ’s avonds is het echt pikdonker, alsof iemand de stekker uit de hemel heeft uitgetrokken. Straatverlichting is volledig onbekend dus in het dorp gaan lopen is ook geen aanrader als ‘wazungu’ (het meervoud van mzungu = blanke). Heel raar wel want dan lijkt het om 22, 23u alsof het al gigantisch laat is. Of het ’s morgens ook heel vroeg klaar is, kan ik niet bevestigen. :) Misschien na een avondje Shakatak binnenkort (de plaatselijke discotheek ;-)) En ik HAAAAAT muggen. Fucking shit. Echt ik zit mijn voet er hier bijna van te krabben door een gigantische muggenbeet. Het lijkt wel een familie-aanval, of het moet een olifant geweest zijn. Een ramp. Uitroeien die handel./
Ja het is al te doen. Dag 4 en ik zit achter op vertelschema :). Nu is dag 5 bijna ten einde dus de schade blijft nog beperkt (de verslagen wellicht iets korter ;-)).
In de voormiddag zijn Maxim en ik eigenlijk direct richting school vertrokken om de handen wat uit de mouwen te steken. We zijn allebei op verkenning getrokken en zijn klas per klas binnengevallen om werk te zoeken :). Bij mij was het in het eerste lokaal al prijs: class 2. Ik mocht direct beginnen met examens verbeteren.
A ja, ter info misschien: het zijn hier momenteel examens. In drie dagen krijgen ze al hun vakken te verwerken, een examen of drie per dag. Ik ben begonnen met wiskunde te verbeteren en werd direct geconfronteerd met mijn afwezigheid van wiskundige kennis. Er stond op het oplossingenblad: ’52 comes before 51’. Ik heb toch tien minuten geaarzeld om het te vragen maar uiteindelijk vroeg ik toch aan de ‘teacher’ of dat geen klein foutje was. Het probleem was dat ze bleef volhouden en er eigenlijk veel kinderen het antwoord juist waren. Ik heb dan met handen en voeten uitgelegd dat ik gelijk had en het is goed gekomen.
Eigenlijk zou iedere Belgische lastpak eens twee dagen in Kenia onderwijs moeten volgen. Het zou vlug gedaan zijn met moeilijk doen. Heel gedisciplineerde kinderen die heel wat regels moeten verwerken maar wel heel veel moeite hebben om hun aandacht te houden bij de examens en wakker te blijven.
Die examens verbeteren is echt geweldig. Ik lig ieder examenpapier plat van het lachen bij hun antwoorden. Bij het examen Engels stond er in de opgave ‘Use has or have’. Als er vier invuloefeningen waren schreven veel kinderen bij het eerste ‘use’ , bij het tweede ‘has’, bij het derde ‘or’ en bij het vierde ‘have’. :D Geniaal. En zo zijn er enorm veel creatieve antwoorden.
Ook dit nog
/ De directeur van de school, Mr. James, verdient 100EUR per maand. Een gediplomeerde leerkracht verdient 76EUR en een niet gediplomeerde in de 50 dacht ik. De kokkin en de bewaker verdienen 40EUR. Ik weet dat je dit alles in een Keniaans perspectief moet zetten, maar als je in een echt stenen huis woont betaal je ook huur en elektriciteit, wat al vlug 1/5 van hun maandloon is. Die mensen hebben dan ook allemaal nog eens gigantisch veel kinderen, maar wat wil je als je een condoom op een stok steekt natuurlijk… /
’s Middags ben ik heel vlug heen en weer gelopen naar Rainbow om iets te eten en gingen we nog tot 15/16u verder gaan verbeteren. Daarna gingen we het kersverse kindje van Athumani gaan bezoeken (4 dagen oud). Het was werkelijk een fantastische baby. Daar kregen we ook onze eerste kokosnoot van de reis te drinken.
Na een, voor de verandering, ferm regenbuitje trokken we terug huiswaarts om de avond wat voor te bereiden. Mijn tante had alle vrijwilligers uitgenodigd om te komen eten omdat ze bijna naar huis vertrekt. Nog even over die regen, het zou al sinds april aan het regenen zijn. Ze hebben het zelf nog niet vaak zo lang meegemaakt maar ja, wat doe je eraan é.
In totaal waren er vijf vrijwilligers van Rainbow aanwezig : Liane, Kristien, Karen, Phaedra en Wouter en één ongelofelijke wijze vrijwilligster van Kebene (het weeshuis): Elke. Karen vertrok de volgende dag naar huis, de rest is hier nog tot maandag of eind volgende week. Het was een enorm leuke avond waar we veel moeten lachen hebben, maar ook veel hebben kunnen babbelen over het grote avontuur want echt, ik zeg het nu maar ga het nog 100 keer zeggen, je kan het maar begrijpen als je hier geweest bent.
Alleen hierheen dus. :)
Dag 5: 21/07/2010
Ik kan vandaag, dag vijf, al zeggen dat vandaag een van de meest emotionele dagen was van de reis. Voormiddag een beetje zelfde scenario van gisteren: naar school om examens te verbeteren. Ik zat nog maar aan het tweede exemplaar of ik werd geflasht door Alex (‘flashen’ is hier een enorme trend en dat was ook twee jaar geleden het geval, het is eigenlijk gewoon laten rinkelen met de bedoeling om terug te bellen of ja, volgens dat je afspreekt natuurlijk. Ze hebben er hier dus een woord voor) Dan heb ik maar heel voorzichtig uitgelegd dat ik even terug moest naar Rainbow, maar met de woorden ‘ok, go, and greet him or her from me’ kreeg ik de toestemming om even te ontsnappen. Goed terugzien, niet zot veel veranderd en best wat bij te praten. O ja, bedankt voor al de links om een scoobidou (het kan mij even zwaar niet schelen wat de schrijfwijze is :p) te beginnen maar wonder boven wonder heeft Alex mij dus moeten uitleggen hoe dat moest. Niet te geloven. Daarna ging ik nog vlug wat gaan verbeteren om erna met dezelfde bende van gisteren in Ukunda iets te gaan eten. Ukunda is een dorpje vlak tegen Diani dat een pak drukker is en boordevol energie zit. We zijn daar iets gaan eten voor een prijs die je bij ons onmogelijk kan vinden. Mijn gerecht was ‘pilau’ vooral rijst met kruiden en hier en daar een stukje vlees, echt nog lekker. Samen met een cola moest ik 105 shilling betalen (dat komt neer op 1,05EUR :)) Een cola kostte daar 0,25EUR! Kan je dat nu geloven? Reken dus maar hoeveel winst er bij ons in die 2,10EUR zit :). En het was echt wel cola, I can tell ;-).
Vol goede moed gingen we terug naar school voor een nieuwe verbetersessie. Ik voel mij langzaamaan ook een beetje leerkracht worden :D De kindjes kwamen allemaal een handje geven en wat later kwamen ze vragen ‘Teacher, Can I go to the toilette please?’ Tuurlijk! (Ik had wel de indruk dat iedereen moest gaan als de echte lerares even weg was). Plots stond er een meisje aan de deur en ik verstond geen woord van wat ze zei maar ze wou maar niet dichter komen. Na even ontcijferen bleek dat ze vroeg ‘Teacher, can I come in please?’. Dan kwamen er ook meisjes super trots hun tekeningen tonen :) Heel koddig. Maar het allerbeste was toch die ene jongen die met een schriftje naar mij kwam en iets brabbelde waar ik geen woord van verstond. Toen ik in het schriftje keek om een antwoord te vinden, bleek dat hij een lijst was aan het opstellen van de ‘noise makers’. Er stonden al een kleine 20 namen in van leerlingen die dus lawaai aan het maken waren terwijl de lerares weg was! :p Klikspanen, dat is echt niet normaal. Als er gevraagd wordt wie er aan het zingen is in de les gaan er 35 van de 36 leerlingen die ene haar naam roepen. Dat ik denk, komaan, zwijg toch eens, dat is een van jullie! :)
Ook dit nog
/In Kenia is het officieel verboden om met stokken te slaan op de leerlingen. Dat is lang anders geweest en nu is het dus ook moeilijk om een dergelijke gewoonte weg te krijgen. Dat beleid is nu duidelijk gemaakt aan de ouders ook en er zijn echt wel wat ouders die gaan reclameren zijn. Zij vinden dat dat erbij hoort en nodig is. Er was zelf een ouder die de directeur eens voortoonde hoe het moest. Erg. Toen ik met een kindje dat gevallen was naar de directeur moest, zag ik dat daar een meisje wenend op haar knieën zat met haar handen op haar hoofd. Geen idee wat er gaande was en wat er verder ging gebeuren./
De verbetering van de examens liep vandaag tot 18u. Daarna zijn we bijna rechtstreeks naar het weeshuis Kebene geweest om daar opnieuw iets Keniaans te eten: chabati met bonen :) Daar zitten momenteel 28 kindjes die allemaal een sponsor hebben uit België of Nederland. Vóór het eten was er een gebed en tijdens het eten moest iedereen stil zijn.
Daarna was de stilte duidelijk over want iedereen stond behoorlijk hyperactief. Wat later was er een soort bezinningsmoment waarbij er eerst een vers uit de bijbel werd voorgelezen die daarna moest uitgelegd worden door drie jongens en drie meisjes. Dan mochten ze nog vragen stellen aan de bezoekers (wij dus). Grappig. Maar heel intens allemaal. En heel gelovig ook precies. Daar heb ik het persoonlijk wel wat moeilijker mee, maar hier doe ik er dan maar even volledig in mee…
Mijn voorlopig twee leukste swahili woordjes (die ik wel al lang ken) vind ik toch: sawa. Heel eenvoudig eigenlijk en qua betekenis moet je het niet ver zoeken (ça va). Tof om uit te spreken :D Een ander vaak gebruikt woordje is ‘wewe’. Op zich betekent het eigenlijk ‘jij’ maar het woord ook vaak gebruikt in de context ‘ei, gij daar!’. Dus bij mijn terugkomst ga ik dat proberen integreren é :D U weze gewaarshuwd!
Lala salama.
Ook dit nog
/De dagen gaan hier vliegensvlug voorbij. Om 19u ’s avonds is het echt pikdonker, alsof iemand de stekker uit de hemel heeft uitgetrokken. Straatverlichting is volledig onbekend dus in het dorp gaan lopen is ook geen aanrader als ‘wazungu’ (het meervoud van mzungu = blanke). Heel raar wel want dan lijkt het om 22, 23u alsof het al gigantisch laat is. Of het ’s morgens ook heel vroeg klaar is, kan ik niet bevestigen. :) Misschien na een avondje Shakatak binnenkort (de plaatselijke discotheek ;-)) En ik HAAAAAT muggen. Fucking shit. Echt ik zit mijn voet er hier bijna van te krabben door een gigantische muggenbeet. Het lijkt wel een familie-aanval, of het moet een olifant geweest zijn. Een ramp. Uitroeien die handel./
Abonneren op:
Posts (Atom)