Enjoy the silence

Schitterend vind ik het, wanneer mensen zich in alle bochten proberen te wringen om stiltes te doorbreken.
Toch een raar fenomeen als je het mij vraagt.
Vanaf een seconde of vijf zonder gebabbel geraakt er minstens 1 iemand in paniek die dan vlug een of ander vraag stelt of anekdote vertelt die vaak thuishoort in "het boek der onnozelste uitspraken".
Waarom toch die vreselijke schrik voor stille momenten? Onverklaarbaar.
Wat ik wel al kan zeggen, is dat ik daar zelf totaal geen last van heb en gemakkelijk minuten tot zelfs een uur stil kan zitten :p (Dat uur zullen er nog niet zo heel veel meegemaakt hebben, maar het kan!)
Ik denk zelfs dat het een kunst is om te kunnen zwijgen! Maar geen paniek, ik heb het hier niet speciaal op iemand gemunt die ik liever wat minder hoor praten ;-).
Ik wil gewoon maar zeggen, zwijgen is niet falen, integendeel, het is soms de beste oplossing. :D

Om van zwijgen direct over te gaan naar heel luid gebabbel: daarnet op de trein was het weer serieus de moeite van het volk. In het grootste West-Vlaams was ik omringd door drie verschillende conversaties. Op zo'n moment verkies ik dan toch wel mijn eeuwige steun en toeverlaat: de iPod. Jónsi bracht mij veilig tot in Gent. Jónsi is trouwens een uitzondering op mijn vorige alinea, die hoeft nooit te zwijgen. Nooit.

Eindigen doe ik deze keer met de titel van een lied van Starsailor: "Silence is easy!" ;-)

Er was eens een jongen...

... en het vervolg van de zin laat ik even (uit veiligheidsoverwegingen) volledig aan jullie inspiratie over! :)

28/11/2009:
"Hoi, ik heb fantastisch nieuws! Ik ben gisteren ten huwelijk gevraagd en ik heb JA gezegd! Dus allemaal vrijhouden in jullie agenda de 27ste november 2010! Xx"

(ja ik spaar sommige sms'en ;-))

Iets meer dan een jaar geleden kreeg ik deze geweldige sms van Charlotte en vanaf dat moment kon het aftellen beginnen! De eerste leeftijdsgenote die de grote stap nam. Gisteren was het dan zover!

Even leek het niet goed te komen. Vrijdagavond kreeg ik plots een kleine dip (ja ik weet mijn momenten te kiezen) waarbij ik paniekerig totaal niet meer tevreden was over het kleed dat ik zou aantrekken. Details, hoor ik jullie denken?
Ewel neen! Ik ben geen kleedjestype en het was echt belangrijk voor mij dat het goed zou lopen. Dan bedacht ik dat het uiteindelijk enkel om 'veel plezier' draaide en kon het mij al (heel wat) minder schelen.

Zaterdag heb ik het huis vol gevloekt toen ik merkte dat er gigantisch veel sneeuw lag en ik onontkoombaar met de fiets naar de kapper moest om 10u. Heel voorzichtig ben ik er geraakt, en zelfs teruggeraakt.
Uit grote onzekerheid ben ik nog in mijn kleed naar de buren gelopen waar een jury van vijf personen klaar stond om mij gelukkig de toestemming te geven om te gaan :)
Daarna heb ik mij in de zetel gesmeten tot half 3 om dan tegen 3u vertrekkensklaar te staan. Dankzij mijn eeuwige steun & toeverlaat, Stefanie en een chauffeur met een prachtige muts, kwamen we stipt volgens afspraak toe aan de kerk in Kuurne voor de mis.
SPANNEND.
Wegens veel te koude benen en voeten besloten we om al naar binnen te gaan, razend benieuwd naar Charlotte die nog niets had willen verklappen over het trouwkleed en naar Dimi ook uiteraard (maar die hadden we onderweg eigenlijk al zien staan :D)
De kerk is nu niet echt een plaats waar ik mij volledig op mijn gemak voel. Ik vergeet altijd wanneer je die 3 kruisjes moet maken, wanneer je de tekst moet mee zeggen maar het Onze Vader kon ik verrassend genoeg goed mee mompelen. De orgelman ofte koster was heel enthousiast. Té enthousiast als je het mij vraagt en besloot om extra lange versies te maken van de klassieke stukken.
Veel valt er verder niet echt te vertellen over een mis... Het was wat warmer dan verwacht, vond ik wel :D En op één verdwaalde lezer na verliep alles vlekkeloos en relatief vlot.
Gewapend met zakken rijst stonden we buiten klaar om het koppel een vruchtbaar en zorgeloos leven toe te werpen.
Omdat het te belachelijk was om tussen de mis en receptie nog naar huis te gaan, gingen we gewoon even iets gaan drinken en trokken we daarna verder naar Dottenijs.
Er werd niet echt een verschil gemaakt tussen receptie/avondfeest dus wij waren vastbesloten om de boel daar te sluiten (ik toch ;-)).
Toegekomen konden we het koppel eindelijk deftig feliciteren. De mama van Charlotte had even de tijd nodig om mij te herkennen en die verbazing bleef voor de rest van de avond meegaan :). Laat ik het dan maar als een compliment beschouwen dat ik in 6 jaar veranderd (en gegroeid!) ben :D
Hapjes en aperitief (cava of een variant, ik kan het niet zeggen) volgden elkaar op. De drank iets vlugger dan de hapjes (met alle gevolgen van dien). Toen we om eten konden gaan was ik blij dat Stefanie mee was en ik besloot over te schakelen naar fruitsap.
Al was het maar om het (eenmalig!) koppelbureau in de gaten te houden en heel aandachtig te zijn bij alles wat zich afspeelde. Het heeft geen halfuur geduurd voor de vraag kwam waar mijn vriendje gebleven was. "Goede vraag!" dacht ik, "het antwoord ook graag!". En het was vertrokken. Er werd grondig nagedacht hoe het gesteld was met de mede vrijgezelligen aanwezig en al vlug werd er een slachtoffer gekozen.
Een uitstekend danser, dat zeker. Sympathiek ook. Maar ik stel voor dat ik toch nog zelf een klein beetje beslissingsrecht hou. Goed jongens en meisjes? Toch bedankt voor de moeite ;-)
Maaaar we dwalen af. Te veel aperitief dat geneutraliseerd werd met fruitsap en pasta en frietjes leidde tot een behoorlijk resultaat :D
Rond 22u begon het wel enorm te kriebelen om te dansen (en mijn voeten protesteerden al hevig in de pas gekochte schoenen die alles behalve geweldig gingen).
De traditie "er wordt niet gedanst voor het koppel de openingsdans gedaan heeft" mochten we gelukkig doorbreken aangezien die dans pas rond middernacht plaatsvond.
Na een heerlijk dessertbuffet was het zo ver: de openingsdans! Razend benieuwd was ik want ook daar wou Charlotte niets over verklappen.
"Your song" van Elton John is het nummer dat voor eeuwig met die dag/trouw verenigd is. Mooi. Heel mooi. Ik was ontroerd eigenlijk :) Ik was vooral ook blij dat het geen in elkaar gestoken dansje was waarbij je ze allebei "1, 2, DRAAI" ziet denken. Gewoon heel mooi, intiem, überromantisch waardoor ik alleen maar kon denken: "Dit wil ik ook! (ooit uiteraard)"

Daarna kon het feest losbarsten. En dat deed het ook. Ik kwam echt niet meer bij van het lachen wanneer Stefanie naar mij kwam om een of andere variant van de swing te doen. Gedraaide vingers tot gevolg en ik was bijna al mijn tanden kwijt :D Hilarisch. Muzikaal vond ik een van de geniaalste nummers "Let the music play" van Barry White :D, ongetwijfeld de grootste verkrachting ooit is de kersverse Black Eyed Peas met "The time (of my life)". Het meest verbazingwekkende moment was de "7 zonden" song van Kristof die ik (gelukkig)nog nooit van mijn leven gehoord had, tot groot ongeloof van de rest.

En toch was het geweldig :) Jammer genoeg begon de zaal redelijk vlug leeg te lopen waardoor Stefanie en ik om half 4 alleen overbleven op de dansvloer. Alleen is ook maar alleen dus even later gingen we door. Moe maar voldaan.
Mijn schoenen had ik na een uur rond 23u al uitgesmeten trouwens, anders had ik de avond niet echt tot een veilig einde kunnen brengen.

Wat een dag.
Hoewel mijn extreem groot enthousiasme over trouwen de laatste maanden serieus in sterkte is afgenomen, vond ik het geweldig. Ik hoop dat het een prachtig, eeuwigdurend huwelijk wordt en laat de volgende maar komen! Ik ben er klaar voor :)

[Ik heb de tijd van het blogstuk continu naar het liedje "This will be an everlasting love" geluisterd, kwestie van voor goede vibes te zorgen :)]

[Onderbreking voor onbepaalde tijd]

Mijn excuses.

klasfuif-el-kiekero@hotmail.com

De tijd vliegt voorbij.
Ik kan niet mee.
Ik loop mezelf voorbij.
Gewoon doorlopen
was al hij zei.

(Geef toe, ij-zersterk begin van dit nieuw blogstuk! ;-) Dit wannabe gedicht heb ik gisteren bedacht toen kwart voor 4 al gewisseld was door kwart voor 3 na een gezellige housewarming :))

Dat brengt ons direct een beetje in een nostalgische bui waardoor ik even terugga in de tijd in een poging om een langvervlogen schooldag te beschrijven (of een globaal beeld te schetsen :))

Uit het leven gegrepen: OLVH
Iedere ochtend trok ik naar onze vaste afspraakplaats die zich, enkele meters rechts van de fietsrekken bevond. Dolenthousiast vertellend werden we telkens weer onderbroken door de vreselijke bel.
"Naar welk lokaal moeten we?"
"Geen idee."
Tot iemand plots wel het antwoord kon geven, waarna onze zoektocht (zelfs na 6 jaar) kon beginnen naar de nummer van het lokaal op de speelplaats.
Met de slagzinnen "Stilte in ALLE rijen" en de vragende "Je kan doorgaan?" maakten de studiemeesteressen zich niet bepaald populair en al vlug werd een ervan omgedoopt tot "de seut". De lessen gingen traag maar zeker voorbij.
De pothelm met haar serre, Hilda, Duckie, het waren mooie tijden. Bij het terugblikken valt wel op hoe verschillend de leerkrachten eigenlijk waren. Er was Denorme die extreem snel les gaf (wiskunde dan nog...) Maar dat kon moeilijk anders want zij deed alles snel (strijken, afwassen, met de auto rijden, alles moest vlug gaan). De scenarioschrijver van Wittekerke die ook af en toe kwam opdraven om godsdienstles (ofzo) te geven, liet ons in park Casier wat rondwandelen toen het hem inviel dat een van zijn scenario's waarschijnlijk niet zou afgeraken. Die van Duits die altijd een moment van bezinning wou (aan de hand van een liedje of een mooi gedichtje) voor de les die we hadden vlak na de middag. Weird. Ze wist nochtans dat we iedere moment Duitse les nodig hadden. Dewilde van Frans had een engelengeduld en moest talloze lessen opofferen aan klasgesprekken over de fuif van het jaar "Trip to heaven" of probleemsituaties met 'X'. Onze klas hing niet altijd even goed aan elkaar vast, maar de klasfuif was toch een groot succes en ook bij de 100dagen trokken wij (enkel wij) de aandacht van binnen-en buitenlandse pers. (Goed neen, die buitenlandse is wat overdreven).
Hoogtepunten uit het middelbaar zijn toch de Italië-reis, de 100 dagen, de vele ietwat puberale reacties, analyses en desnoods strijdliederen over vriendjes: het one-hit wonder "Wij willen Aaron weg", het toneelstuk een Poppenhuis dat eindelijk terecht is :D,enz.

Ik weet dat ik heel wat van de leuke, onvergetelijke momenten van 'De Vrienden' niet heb meegemaakt maar toch zijn de herinneringen talrijk genoeg om levenslang mee te dragen.
Wanneer we op het einde van het 6de jaar een boekje kregen met als titel "Ga je weg" wist ik dat slechts een handvol mensen gemeende boodschappen zou schrijven.

Niets is zo moeilijk als contacten onderhouden met mensen die elk een andere weg zijn uitgegaan, maar als het een tip kan zijn, iemand moet trouwen! :)

Bedankt voor een heel fijne tijd lieve vriendjes :)

[to be continued]


*Speciaal voor Lore :D *

Hvelreki!

"Moge een hele walvis aanspoelen op jouw strand"
Geniaal. Met deze titel had ik alle vertrouwen in het nieuwe album van de beste muzikale Belg, Ozark Henry.
En terecht.
Wat begon met een aarzelende single die mij toch niet volledig kon overtuigen, eindigde in een prachtig album.
Onmogelijk te vergelijken met de voorgaande albums wel, maar opnieuw geweldig mooi en gevoelig gezongen.
Piet Goddaer: eeuwige liefde!



Wel ik zat daarnet dus in bad met Ozark Henry en er viel mij iets op.
Iets taalkundigs eigenlijk (beroepsmisvorming).

In het Engels gebruikt men eigenlijk maar 1 werkwoord voor 'verliefd zijn' en 'houden van'. Iemand is 'in love' maar als je ook openbaar je liefde wilt verklaren zeg je 'I love you'.

In het Nederlands heb je 'verliefd zijn' en 'houden van'. In het Frans ben je 'amoureux' en is er 'aimer'. In het Spaans ben je 'enamorado' maar gebruik je 'te quiero'. In het Duits heb je Schmetterlingen in je buik (hihi) neen, daar is er niet zoveel verschil, je bent 'verliebt' maar liefdesverklaringen gebeuren via 'lieben'. In het Swahili weet ik enkel de tweede betekenis, nl. 'nakupenda'.

Veel zal te maken hebben met de extreem eenvoudige vervoeging van werkwoorden in het Engels :D
Toch vind ik het niet zo evident en ben ik even (heel even maar) gelukkig dat Engels niet mijn moedertaal is.

Morgen ben ik er weer, met meer weer.

Het is beslist.
Ik word weervrouw!
Niet alleen om de slagzin van Frank Deboosere terug de wereld in te roepen, maar ook omdat het mij zo'n geweldige easy job lijkt.

"Morgen kan het regenen."
"Er is kans op buien."

Niemand die je achteraf scheef gaat bekijken als het niet geregend heeft, want er was sprake van een 'kans'.

Gisteren overtrof werkelijk alles. Ik kan het niet meer perfect herhalen (en ik had geen balpen en papier in de buurt). Maar het leek op het volgende:

"Morgen is er zon, wat later op de dag bewolking, koud weer en mogelijk buien."

Daar staan nu toch werkelijk alle opties? Koud - warm / droog - regen. Uiteraard zal er wel iets van kloppen...

Doet mij denken aan de profielbeschrijvingen voor sterrenbeelden en allerhande.
"Zoooot! Zo ben ik echt hélemaal!" En dan blijkt het om 15 eigenschappen te gaan die op bijna iedereen toepasbaar zijn en vallen er nog eens 9 uit het rijtje...

Volledig iets anders nu.
Onlangs heb ik een koekje gegeten met de meest hilarische verpakking ooit.
Er stond namelijk:

"Get fat, eat this!"

Het ging wel om een belachelijk klein koekje waar je onmogelijk een gram van bijkomt, maar ik heb het toch heel smakelijk opgegeten :)
Daarna ben ik wel uit licht schuldgevoel te voet naar kot gestapt...

Eten, eten. We zijn weeral bezig over eten. En nu moet ik mijn stuk nog afsluiten ook omdat ik bijna ga 'eten'. Wat een leven toch.

Ik geef jullie nog heel graag de weersinfo mee voor vandaag.

vr 22/10/10, 09u Vandaag is het meestal droog met wolkenvelden maar ook af en toe zon. Vooral in het westen van het land blijft een lokaal buitje mogelijk.

De maxima schommelen tussen 6 graden in de Hoge Venen en 12 graden in Vlaanderen.

Nog zoiets trouwens, "de maxima schommelen". Daar ben je ook niet bepaald vet mee. Wat als we niet eens tot die maximale temperaturen geraken en het continu 1° is?

U hoort nog van mij!
(En ziet mij misschien binnenkort op het scherm! ;-))

Snoep gezond, eet een appel!

Right.
Dat werkt alleen als je geen vrienden hebt die je overladen met boefsel op een of ander verjardagsfeest ;-)
Verder had ik wel een heel strak plan dat op kot -in normale omstandigheden- waterdicht is. Je eet enkel wat je koopt, dus als je geen rommel koopt, kan je ook geen rommel eten! Goed gezien, ik weet het.

Nu is dat dus even ongeldig. Met een gigantisch grote taart, pralines, chips, snoep en koeken, werd ik vorige week woensdag overvallen. Het is zelfs al zo erg geweest dat ik in het weekend even dacht "zat ik maar op kot" (met de gedachte aan een van de eetmogelijkheden).

Bij deze is het ook heel erg duidelijk hoe ik gekend sta in de vriendenkring: als 1 grote boefer. :D (er zijn andere tijden geweest :))
Opvolging voor dikke V is verzekerd.

Het is al weer lang geleden é trouwens.
Ik ben al vaak blogstukken beginnen schrijven in mijn hoofd over moodswings, onbereikbare liefdes of vette roddels.
Helaas breekt het allemaal niet goed door en geraak ik er niet om het deftig te verwoorden.

Dan maar een samenvatting van enkele gedachtenspinsels of opvallendheden.

1. De stand van zaken qua burgerlijke stand en familie-uitbreiding van exklasgenoten:
- Afgelopen trouwfeesten: 2
- Verlovingen: 3 (waarvan er 1 op facebook plots toch is verdwenen)
- Eerste trouw waar ik ook zelf aanwezig zal zijn: 27 november 2010! :)
- Zwangerschappen: 1
- Scheidingen: 0

2. Ik moet dringen iets anders vinden dan een Fnac-bezoek wanneer ik mij iets minder goed voel. In 1 week heeft dat 9 CD's en 1 boek opgeleverd (en 1 uitgeschakelde Fnac cadeaubon...)
De gelukkige waren Graffiti6, Arcade Fire, Passion Pit, Phoenix (2), Daft Punk, Pearl Jam (2) en Those Dancing Days. Het boek was 'de correcties' van Jonathan Franzen.

3. Ik vind jongens, die uit volle borst liedjes meezingen, echt geweldig :) Van mijn vakantiejob zijn er twee liedjes die mij enorm bijgebleven zijn. Een bepaalde dag moesten we de grote kuis gaan doen in een restaurant waar er ook twee ruitenwassers aanwezig waren. Het liedje 'hot and fun' kreeg op slag een volledig andere dimensie toen 1 van hen dolenthousiast
"Let's get right (x2)
Let's get richt, okay (okay)"
meezong. Ik kwam niet meer bij. Toen even later 'dream catch me' van Newton Faulkner werd afgespeeld, werd ik bijna emotioneel door de twee die het best wel melige liedje van begin tot einde meezongen.
Ook op Hindu Nights waren er 100en voorbeelden te vinden.

Ewel ik ga een sinaasappel eten.
(en de doos pralines terug in de frigo steken...)