Onze tweede dag op school, eerste dag vroeg opstaan. Rond 7u, om tegen 8u op school aan te komen. De voormiddag was heel productief. Daar hebben Phaedra en ik 4 lessen bijgewoond en de grote lijnen van ons poppenkast idee uitgewerkt. Oja, 1 les duurt hier maar 35min trouwens. Ze hebben dus meestal 2 lessen na elkaar en dan 25min pauze :D wat voor een voormiddag van 5u zorgt. Tegen de middag waren we dus best wel tevreden over onze productiviteit en gingen we naar de vrijwilligerswoning voor een boterhammetje. ’s Middags hebben we ongeveer een uur pauze, maar zoals al eerder vermeld, de uren worden niet altijd even strikt genomen.
Tegen 14u stonden we terug op school. We merkten al bij het eerste lesje dat we iets te enthousiast aan de dag begonnen waren. Ik kon niet stoppen met geeuwen (wat ergens ook wel aan het vak, wetenschappen, kon liggen) en de warmte maakte ons alleen maar lomer. Nog een les volgen zat er niet direct in dus gingen we wat verder met ons script en vooral met de vragen die we nog zouden moeten stellen. Om alles zo duidelijk mogelijk over te brengen en vooral herkenbaar, moeten we eigenlijk goed weten hoe het er hier aan toe gaat in Kenia. Dan hebben we het niet alleen over het thuiskomen na school en de activiteiten, maar zelfs over de relatie tussen de ouders en intieme momenten. U begrijpt, niet evident om de eerste de beste daar mee lastig te vallen, dus daar moet wel goed over nagedacht worden. Al vlug hadden de kleutertjes weer gedaan met school en kwamen ze enthousiast aangelopen om onder andere vlechtjes in mijn haar te leggen (hmm.. gelukkig was dat maar 1 iemand die niet verder dan 2 vlechtjes geraakte :D). Juma Muli, een ongelofelijke deugniet, kreeg plots het idee om te koprollen met een aanloop. Het begon goed, eerst lag er nog een schooltas op de grond (dan was het wel serieus mikken om net daarop de koprol te doen, maar dat lukte prima) Maar even later was de schooltas niet meer nodig en rolde hij aanlopend met zijn hoofd op de grond. AWWW. Maar ie gaf geen kik…
Tegen half 6 konden we de dag afronden en keerden we terug. Avondeten deden we naast ons, in het weeshuis Kebene. Op het menu stond “pilau” een rijstgerecht met kruiden als gember, look, (kruidnagel vond ik ook terug) een beetje vanalles dus :) Leuk om de weeskindjes terug te zien! En er zijn ook heel leuke vrijwilligers aan het werk daar, waaronder een oude bekende: Lianne :)
Op woensdag moeten we dus niet werken. Veel woorden hoef ik hier dus niet aan te besteden :) Uitslapen en erna naar de zee gaan :) Rustig op het strand liggen is wel nooit een optie. De ene beachboy na de andere komt je lastigvallen met zijn zelfgemaakte ebbenhouten sleutelhangers of het verkopen van safari’s. Een keer was ik wel serieus op mijn tenen getrapt toen er iemand reageerde op mijn uitspraak “no thx, I don’t need that” (het ging over een armband). De commentaar was dat ik helemaal niet zo hoefde te reageren en dat kwetsend was en ik gewoon moest zeggen “neen bedankt”, ik moet mij namelijk aanpassen aan de Afrikaanse cultuur. Come again!? Aanpassen? Dat doen we niet dan? Tssss. Als ik ze zou wegkrijgen met enkel “neen bedankt” zou ik er niet veel meer woorden aan vuilmaken, maar dat is zelden het geval. Hoe je hen moet duidelijk maken dat ze als Keniaan niet kunnen weten hoe het voelt om hier als Europeaan rond te lopen zonder je ook maar 2 seconden te kunnen verstoppen, ik heb het alleszins nog niet gevonden. Dit moest ik even kwijt :p
Donderdag volgden we nog een laatste keer wat Engelse lesjes in class 2 en 3 om volgende week dan te kunnen beginnen met wat bijlesjes. Daarna kregen we te horen dat er een meisje van school was gestuurd omdat aan het licht is gekomen dat ze zich prostitueerde met een jongen van class 8 geloof ik (zij zat in class 6…, 13 jaar of zo). De problematiek wordt dus met de dag groter. Daardoor kreeg Phaedra het geniale idee om een soort enquête te maken voor de hogere klassen met algemene tot heel persoonlijke vragen zodat we een beter zicht hebben op de situatie en het probleem beter kunnen in kaart brengen. Onze lijst van 20 vragen zijn we in de namiddag met de directeur en mama Rainbow gaan bespreken. Niet evident allemaal maar de lijst is erdoor geraakt. Maandag hopen we die te kunnen laten invullen. Tussendoor kregen we ook de kans om nog wat vragen te stellen aan de leerkrachten. De ene reageerde al iets enthousiaster dan de andere, wat niet onlogisch is als je hen indirect vraagt om uit het bed te klappen. Het grootste probleem is en blijft wel dat de kinderen in dezelfde ruimte slapen van de ouders en alles zien, willens nillens. De culturele verschillen zijn zeker in dergelijke gevallen ongezien groot en na iedere stap vooruit heb je de indruk dat je er twee achteruit gaat. Best wel frustrerend dus. Maar goed, het emotionele slagveld proberen we wel (nog) wat te onderdrukken. Vorig jaar leerde Wouter het liedje “We are the world” aan op school. Dit jaar is het “Heal the world” geworden :) De dag dat ze het allemaal samen gaan zingen, wordt weer een tranendal :) (positief dan). Enorm ontroerend gebeuren! Verder verloopt alles behoorlijk Afrikaans. Zuinig omspringen met het water (je kan best niet met 2 het idee hebben om in hetzelfde kwartier naar het toilet te gaan en de straaltjes van de douche zijn ook niet om de shampoo uit je haar te krijgen). De grote beestenboel word ik stilletjes aan gewoon. Kevers die in mijn haar vliegen, vreemde beestjes die over mijn bed rijden, mieren die onze boterpot gijzelen, hagedisjes die op het plafond van het toilet zitten waardoor ik niet durf gaan uit schrik dat er een het idee krijgt om naar beneden te komen :D en uiteraard, spinnen ter grote van een bijna tennisbal (nog geen Keniaanse duizendpoten gespot). Wat ik heel grappig blijf vinden is dat de Kenianen zich excuseren als jij lomp over een steen struikelt :)
Shit. Weeral zo’n lang stuk. Maar zes weken hou ik dit niet vol hoor ;-) en over een week is het nieuwe er wel af ;-) (dan zijn het ook bijna examens en begin augustus is er geen school, speelpleinwerking of zo).
donderdag 7 juli 2011
maandag 4 juli 2011
Kenia part 1! :)
Vrijdag 1 juli: D-day. Vliegtuig om 19.40u. Emotionele toestanden. Goed, heel goed bijgestaan door Wouter & Phaedra.
Het moet echt van de bosklassen in het 6de leerjaar geweest zijn dat een afscheid mij nog zo ongelofelijk zwaar gevallen is. Maar het was een grote lach door een traan op het einde wat mij toch nog op het vliegtuig heeft gekregen :) en ergens is het natuurlijk een goed teken, dus ik trek mij er wel aan op :)
Vreemd: in ons hoofd zat het schema dat we ook nog in Milaan zouden stoppen, wat niet het geval was bleek na dik 2u. Minder goed nieuws voor onze vervolgvlucht die pas om 10u lokale tijd vertrok in Ethiopië. Wou dus zeggen 6u wachten in de luchthaven. Gelukkig was er wifi :) Ideaal om uitleg bij de reisfoto’s van Frankrijk/Spanje te zetten die Corneel lief had opgeladen, mails te sturen en blog bij te houden. Aangezien die 6u van 3u ‘s nachts tot 9u ‘s morgens vielen, was het best wel een vermoeiende bedoening. Op de 2de vlucht heb ik gelukkig nog 2,5u kunnen slapen. Eens aangekomen in Mombasa Airport kregen we direct te horen dat het visum sedert 1 juli was verdubbeld, hupla :) Verder ging alles relatief vlot. Mijn maag lag wel wat in de knoop (misschien omdat ze weer het geweldig idee hadden om ontbijt om half 2 ’s nachts te brengen, waar ik uiteraard voor gepast heb) Maar de geur van het eten was soms al voldoende om wat misselijk te worden. Mijn eerstvolgende maaltijd is er trouwens pas ’s avonds rond 21u gekomen.
In Mombasa geraken is 1 iets, in Diani Beach iets anders. We waren in totaal met 14, er was dus wel sprake van een “bende”. Wouter, Phaedra en ik als vrijwilligers, mijn tante en nog een ex-collega van mijn tante met nog 9man/vrouw familie e.d. Daarom was er een busje voorzien om het laatste stuk nog af te leggen. Ondertussen was het middag, goed warm, niet 100% op en top, redelijk lastig dus. Zeker omdat het aanschuiven voor de ferry wel een eeuw leek te duren. Aangezien Mombasa eigenlijk een schiereiland is, moeten we er dus op 1 of andere manier van geraken. Er was geld voor een brug (want we spreken echt over een oversteek van 5à10min) maar de corrupte wereld is er mee gaan lopen natuurlijk. Nog even omslachtig als anders dus, maar goed. We zijn er geraakt. Na een glaasje in Rainbow (waar ik normaal altijd verbleef, maar nu dus voor het eerst niet) trokken we naar de vrijwilligerswoning om ons valiezen te droppen en dan nog vlug naar de winkel te gaan voor de eerste inkopen.
Uit een eerste onderzoek is gebleken dat de plaatselijke bevolking drastisch minder JAMBO roept :) Grappig fenomeen wel. Maar ik durf mij er nog niet volledig over uitspreken, komt wel goed. In plaats van vroeg te gaan slapen zijn we dus nog iets gaan eten, wat wel welkom was. We hebben het zelfs nog volgehouden tot half 12. Als gevolg heb ik dan ook wel tot half 1 geslapen de volgende dag. Geweldig. En zeker nodig, want als de school begint, is het gedaan met uitslapen. Na een laat uitgevallen ontbijt en wat rusten, trokken we naar het strand om wat te wandelen en iets te gaan drinken. Veel meer heeft de zondag, rustdag, niet gebracht, behalve koken, eten en verder rusten :D
Onze eerste schooldag. Spannend! We hadden geluk en werden wat later op school verwacht (9u). Na een kennismaking met de nieuwe leerkrachten en een klein wandelingetje met de vernieuwingen, was het wachten geblazen op de bende van 10. Alle kinderen en leerkrachten waren verzameld om liedjes te zingen en voor een warm onthaal te zorgen. Good memories. Daarna gingen we op zoek naar de lessenroosters. Het plan is dus om de eerste week wat te observeren in verschillende klassen tijdens verschillende lessen en daarna een klas te kiezen, er de zwakste leerlingen uit te halen en die persoonlijk te begeleiden. Phaedra en ik gingen na het ontrafelen van de lessenroosters eerst een les science gaan bijwonen uit class 7. Nog even ter verduidelijking, het gaat dus om een lagere school waar er 3 kleuterklassen zijn en dan 8 classes (dus eigenlijk zijn de laatste 2 al het 1ste en 2de middelbaar en heb je nog 4 jaar vervolg in het secundair onderwijs). In class 7 werd ik al direct geconfronteerd met mijn gaten in de kennis van de wetenschap, lieve help. Het was vooral revisie van class 5 (nog gênanter) en van de 50 vragen kon ik er waarschijnlijk geen 10 beantwoorden :p Nu goed, details, ik ben hier niet om kennis op te doen op wetenschappelijk gebied. Het was eigenlijk al vlug middag (die lessen verlopen niet bepaald strict volgens de planning…)dus gingen we een boterham gaan eten en (tevergeefs) internet gaan “zoeken”. In de namiddag hebben we ons wat op het Engels gestort in class 1. Daar was het vooral zelfstudie waarbij ze woordzoekers moesten oplossen. Een continue stroom van “teacher” “teacher” bracht ons dus van de ene bank naar de andere om te controleren of ze het juiste woord hadden aangeduid. Heel surreëel om 1 stift per kind te zien uitgedeeld worden en af en toe een kindje te zien dat vriendelijk komt vragen of je hun ene potlood kan slijpen met die ene slijper die er in de klas te vinden is. Na 15u valt er ook zoveel les niet meer te geven, dan gaat het vooral om zelfstudie en de klas opruimen. Dan gingen we wat buiten naar de dolenthousiaste kleutertjes die naar je toe stormen en op je arm wrijven om te zien of dat wit nu echt wel helemaal echt is :) Mijn festivalbandjes zijn ook al uitvoerig bestudeerd :)
Rond half 5 hebben we vriendelijk gevraagd om al te vertrekken aangezien het toch begon te kriebelen voor het internet en ik het speciaal vandaag wel graag gehad had :) Met succes! (hopelijk als het straks nog lukt om dit te posten…) Ondertussen is er ook een nieuwe vrijwilligster toegekomen, Riet, die ’s avonds dan in onze woning is komen eten. Gezellig allemaal. Natuurlijk is het hier nog steeds om 7u, stekker uit in de hemel, pikdonker. Heel lange avonden zullen het dus niet worden, ook omdat we vanaf morgen om 8u op school verwacht worden… (we hebben wel 1 dag vrij, de woensdag, dus moeten maar 4 dagen werken).
Een bijkomend probleem waarop we ons toch goed gaan moeten concentreren is de volgende situatie: een tijd geleden heeft er een meisje van class 1 enkele meisjes uit het 2de of 3de kleuter behoorlijk toegetakeld. Met toegetakeld bedoel ik met vingers en zelfs met een stok in de vagina zitten boren. Een groot probleem dus. Van waar komt het geen idee, maar het mag uiteraard absoluut niet meer gebeuren in de toekomst. Daarom zijn we nu aan het denken over een soort poppenspel dat we kunnen gebruiken om aan de jongste uit te leggen dat zoiets echt niet kan. De oudere kan je met feiten en theorieën uitleggen wat of hoe, maar voor kleinere kinderen is dat uiteraard geen optie. Dat wordt dus nog een hele opdracht.
Ik zie in Word dat ik weeral aan bijna 2 pagina’s zit, ik probeer in de toekomst minder grote stukken in 1x te posten of wat meer essentie in minder woorden uit te drukken :p To be continued (uiteraard :))
zaterdag 2 juli 2011
Deel 1: het zwanenmeer
Lieve bloglezertjes!
Zijn jullie klaar voor een nieuwe reeks reisverslagen? Zoja, blijf dan zeker lezen, zonee, verlaat gerust deze pagina.
Op het programma staat er van 23 tot 30 juni een heel gevarieerde week met het vriendje en van 1 juli tot 12 augustus 6 weken vrijwilligerswerk in Kenia.
Ik vuur eerst deel 1 op jullie af en probeer dat in chronologische volgorde te doen, gespreid over drie delen. Hopelijk is het niet te vervelend om te lezen, anders doe ik mijn best om nog eens te dromen over toiletten e.d. (juist ja, update: een paar dagen geleden was er weer iets met toiletten! Nu werden ze wél schoongemaakt! )
Voor het Kenia verslag ben ik wel nog wat aarzelend omdat sommige voor de 3de keer een verslag zullen lezen over een ongeveer zelfde reis. Ik weet dus nog niet zo goed hoe ik dat juist ga aanpakken, maar probeer jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden. Dat zal wel niet in de juiste volgorde staan en zal onderaan beginnen zijn met dag 1...
Here we go!
Deel 1: kampeeravontuur in Frankrijk.
Het oorspronkelijk decadente plan om 2 citytrips te doen, hebben we jammer genoeg moeten afvoeren omdat we ons financieel waarschijnlijk in de nesten zouden brengen. Toch hadden we niet veel zin om in België te blijven hangen, dus besloten we wat te gaan kamperen in de Lorraine streek in Frankrijk. Het plan was om donderdag 23/06 om 10u te vertrekken. Uiteraard zijn we daar niet in geslaagd en werd het kwart voor 12. De rit verliep perfect, enkele wegenwerken met wat rijvakversmallingen maar algemeen weinig verkeer en zo goed als geen file. Meebrullend met CD’s van Prince, Florence + the Machine, Graffiti 6 en een zelfgemaakte CD ging alles veel vlotter natuurlijk. Het is ons zowaar gelukt om in 1 keer, zonder verkeerd te rijden, aan te komen (rond een uur of 4). Een heel leuke camping aan een rivier met eendjes en prachtige zwanen die geregeld eens passeren. Lang leve de natuur! :) Door plotse regen moesten we wel even wachten met installeren.
Daarna hebben we kort de buurt verkend en gezellig en redelijk gemakzuchtig frietjes gegeten op de camping. Om onze energievoorraad niet te verspillen, zijn we vroeg gaan slapen.
Het kampeeravontuur was vooral bedoeld als ontspanning, lekker niets doen en geweldig lang slapen. Zijn we best in geslaagd :D Daardoor werd het ontbijt wel wat laat genomen (om niet te zeggen, na de middag). Actief bezig zijn deden we met een minuut of 3 durende badmintonsessie, maar er was te veel wind. Ping pong dan maar. Na een 4 op een rij competitie gingen we zelf een potje koken (letterlijk dan: een pot cassoulet op een vuurtje met stokbrood) Neutrale ervaring :) Daarna was het nog eens tijd om op stap te gaan: het historisch centrum van Metz vroeg om een kijkje met de vele prachtige gebouwen, romantische bruggetjes en marginale inwoners. Gezellig wat rondwandelen en nog iets drinken zorgde voor een perfect einde van de luilekkerdag.
Tijd voor luilekkerdag deel 2 bleek al vlug… Het plan om naar Nancy te gaan werd beetje bij beetje verlaat (maar we zijn er geraakt) Af en toe een regenbui hield ons meer in de tent dan erbuiten, maar in de namiddag kwam er verbetering. Nancy bevindt zich op een klein uurtje van Metz. Wat een verandering! Groot, levendig, modern (maar best wel evenveel marginalen). Slenteren door de winkelstraten, in een park kijken naar trouwende koppels die hun foto’s maakten, het befaamde Place Stanislas,… Daar waren wel verdacht veel vrijgezellenfeestjes aan de gang (als in, minstens 6 verschillende) Place to be om te trouwen precies. Bleek ook wel uit de vele winkels met trouwkleden, nu ik erover nadenk. Een niet zo geslaagde risotto kon de sfeer niet verbrodden. De zon vond de weg en nog even gingen we naar Place Stanislas voor we terug naar de camping trokken.
Zijn jullie klaar voor een nieuwe reeks reisverslagen? Zoja, blijf dan zeker lezen, zonee, verlaat gerust deze pagina.
Op het programma staat er van 23 tot 30 juni een heel gevarieerde week met het vriendje en van 1 juli tot 12 augustus 6 weken vrijwilligerswerk in Kenia.
Ik vuur eerst deel 1 op jullie af en probeer dat in chronologische volgorde te doen, gespreid over drie delen. Hopelijk is het niet te vervelend om te lezen, anders doe ik mijn best om nog eens te dromen over toiletten e.d. (juist ja, update: een paar dagen geleden was er weer iets met toiletten! Nu werden ze wél schoongemaakt! )
Voor het Kenia verslag ben ik wel nog wat aarzelend omdat sommige voor de 3de keer een verslag zullen lezen over een ongeveer zelfde reis. Ik weet dus nog niet zo goed hoe ik dat juist ga aanpakken, maar probeer jullie zo goed mogelijk op de hoogte te houden. Dat zal wel niet in de juiste volgorde staan en zal onderaan beginnen zijn met dag 1...
Here we go!
Deel 1: kampeeravontuur in Frankrijk.
Het oorspronkelijk decadente plan om 2 citytrips te doen, hebben we jammer genoeg moeten afvoeren omdat we ons financieel waarschijnlijk in de nesten zouden brengen. Toch hadden we niet veel zin om in België te blijven hangen, dus besloten we wat te gaan kamperen in de Lorraine streek in Frankrijk. Het plan was om donderdag 23/06 om 10u te vertrekken. Uiteraard zijn we daar niet in geslaagd en werd het kwart voor 12. De rit verliep perfect, enkele wegenwerken met wat rijvakversmallingen maar algemeen weinig verkeer en zo goed als geen file. Meebrullend met CD’s van Prince, Florence + the Machine, Graffiti 6 en een zelfgemaakte CD ging alles veel vlotter natuurlijk. Het is ons zowaar gelukt om in 1 keer, zonder verkeerd te rijden, aan te komen (rond een uur of 4). Een heel leuke camping aan een rivier met eendjes en prachtige zwanen die geregeld eens passeren. Lang leve de natuur! :) Door plotse regen moesten we wel even wachten met installeren.
Daarna hebben we kort de buurt verkend en gezellig en redelijk gemakzuchtig frietjes gegeten op de camping. Om onze energievoorraad niet te verspillen, zijn we vroeg gaan slapen.
Het kampeeravontuur was vooral bedoeld als ontspanning, lekker niets doen en geweldig lang slapen. Zijn we best in geslaagd :D Daardoor werd het ontbijt wel wat laat genomen (om niet te zeggen, na de middag). Actief bezig zijn deden we met een minuut of 3 durende badmintonsessie, maar er was te veel wind. Ping pong dan maar. Na een 4 op een rij competitie gingen we zelf een potje koken (letterlijk dan: een pot cassoulet op een vuurtje met stokbrood) Neutrale ervaring :) Daarna was het nog eens tijd om op stap te gaan: het historisch centrum van Metz vroeg om een kijkje met de vele prachtige gebouwen, romantische bruggetjes en marginale inwoners. Gezellig wat rondwandelen en nog iets drinken zorgde voor een perfect einde van de luilekkerdag.
Tijd voor luilekkerdag deel 2 bleek al vlug… Het plan om naar Nancy te gaan werd beetje bij beetje verlaat (maar we zijn er geraakt) Af en toe een regenbui hield ons meer in de tent dan erbuiten, maar in de namiddag kwam er verbetering. Nancy bevindt zich op een klein uurtje van Metz. Wat een verandering! Groot, levendig, modern (maar best wel evenveel marginalen). Slenteren door de winkelstraten, in een park kijken naar trouwende koppels die hun foto’s maakten, het befaamde Place Stanislas,… Daar waren wel verdacht veel vrijgezellenfeestjes aan de gang (als in, minstens 6 verschillende) Place to be om te trouwen precies. Bleek ook wel uit de vele winkels met trouwkleden, nu ik erover nadenk. Een niet zo geslaagde risotto kon de sfeer niet verbrodden. De zon vond de weg en nog even gingen we naar Place Stanislas voor we terug naar de camping trokken.
Deel 2: Rock A Field, de zomerfestivalopener!
Kwestie van ons vandaag wel eens aan de planning te houden. Rond 10u vertrekken (en dus de tent opgekraamd hebben) was het doel. Met succes! Een ontbijt in het zonnetje, de boel opruimen, betalen en hop, richting Luxemburg. We hadden een camping die op geen 10min van de festivalwei lag. Tegen 11u waren we daar al bijna geïnstalleerd. Er waren nog festivalgangers met dat idee, zoals een kalende Hollander (hoe kan het ook anders) met een Rock Werchter t-shirt die ons zelfs op het festival bleek te achtervolgen met zijn leuke bende mede Hollanders. Met de auto reden we naar de gratis Park and Ride waar er bussen naar het boeregat trokken. Wat niet de bedoeling bleek te zijn, was dat je gratis op die bus zat… Maar wij hadden dus werkelijk niemand bandjes zien uitdelen. Twee keer geluk gehad dus. Na nog een eindje wandelen kwamen we op de mini Werchter aan. Twee podia en een grote witte tent ertussen waar je kon zitten. Wij waren er eigenlijk al vroeg bij, rond 13u ofzo, terwijl de eerste goeie groep voor ons pas om 19.30u kwam. Daarvoor was het overleven bij groepen als Volbeat, Jimmy Eat World, Duitse hiphoppers, nog eens Duitse hiphoppers, Gaslight Anthem.
Om 19.30u kon het feest losbarsten met enthousiaste Wombats. Onverwacht veel nummers van de eerste plaat, erg leuke van de nieuwe. 2 liedjes voor het einde moesten we wel noodgedwongen naar het andere podium voor een goede plaats voor Arcade Fire. Schitterend als altijd. Geweldig talentvolle muzikanten die echt alles kunnen en best geslaagde bindteksten hebben. Door een eetpauze hebben we enkel een deel gezien van Elbow, maar wel een goed deel. Jammer genoeg weinig volk en interactie. (leuk trouwens dat de zanger plots iets zei als “I bet Belgium can do better” hihi. Uiteraard!) mijn grootste verwachtingen lagen toch bij de leukerds van Arctic Monkeys. Die werden grotendeels ingevuld. Goeie songkeuzes (4 CD’s al, het gaat vlug!) Helemaal niet saai zoals sommige al eens durven beweren, er waren zelfs bindteksten (“Luxemburg, ça va?”) Fijn optreden! Er is wel maar 1 groep die erin slaagde om het festival plat te spelen en dat waren niet ontoevallig Belgen: Goose! WOW wat een knallend optreden. En wat een geweldige setlist! Maar wat extreem weinig volk! De nog overgebleven opkomst kon je vergelijken met een goed geslaagde editie van de kasteelconcerten in Waregem (you get the picture) Alle punkers en emo’s waren waarschijnlijk al een paar uur terug in een donker hoekje gekropen. De eindanalyse van het festival: niet slecht, heel veel ruimte :) Wel te weinig waterkraantjes voor de gigantische temperaturen. Drinken en eten was echt wel duur: 3,75EUR voor frisdrank/bier en een gemiddeld gerecht (de frietbakjes waren trouwens maar half zo vol als bij ons) Veel Deutsche Leute en van dat soort dingen en de onvermijdelijke Hollanders natuurlijk. Sfeer was ook niet overdreven maar qua aantal mensen niet echt te vergelijken met een Rock Werchter of Pukkelpop. Wel voor herhaling vatbaar! Tegen 2u waren we terug op de camping voor een kort nachtje (dat achteraf gebleken eigenlijk nog korter moest zijn…)
Mijn planning was tot nu toe al heel strak verlopen. De routes ook. Tot nu toe nog nooit verdwaald en alles op tijd gevonden. Normaal ging ook vandaag zo’n dag worden. De planning in mijn hoofd: vliegtuig om 15u, in de luchthaven zijn om 13u, 2u rijden, rond half 11 vertrekken. Ging allemaal perfect. Douchen, ontbijten, alles netjes in de koffer proppen en off we went naar Charleroi Airport. Prima. Onderweg nog eens tanken en rustig verder bollen met de CD’s van Oasis en Ben Westbeech. Om 10 voor 12 stond mijn hart wel even stil. Ik keek naar de papieren en zag: gate closes 12.35u, dept time: 13.05u. WHAAAT. We moesten nog 55min rijden, parkeren, inchecken, kortom, ik moest mij tegenhouden om niet te hyperventileren en flauw te vallen :p. We hadden nog 45min. Op zich niet haalbaar dus. Aan een gemiddelde snelheid van 140 (of eerder een bijna constante van 160) raasden we over de autostrade om te redden wat te redden viel. Ik had het al opgegeven, Corneel hield vol. 12.35u stonden we op de parking, snelden we naar de vertrekhal waar ik de 1ste in fluovestje met “Valencia!” aanviel. “Gesloten” zei ze. “Maar we hebben enkel handbagage mee!” probeerde ik de zaak nog te redden. Na een telefoontje mochten we het nog proberen. Nog nooit heeft de security control zolang geduurd, maar 10min voor het opstijgen zaten we op het vliegtuig (niet eens als laatste :p). Help mijn hart! En bedankt Corneel voor je engelengeduld en volharding :)
Valencia, here we come!
Om 19.30u kon het feest losbarsten met enthousiaste Wombats. Onverwacht veel nummers van de eerste plaat, erg leuke van de nieuwe. 2 liedjes voor het einde moesten we wel noodgedwongen naar het andere podium voor een goede plaats voor Arcade Fire. Schitterend als altijd. Geweldig talentvolle muzikanten die echt alles kunnen en best geslaagde bindteksten hebben. Door een eetpauze hebben we enkel een deel gezien van Elbow, maar wel een goed deel. Jammer genoeg weinig volk en interactie. (leuk trouwens dat de zanger plots iets zei als “I bet Belgium can do better” hihi. Uiteraard!) mijn grootste verwachtingen lagen toch bij de leukerds van Arctic Monkeys. Die werden grotendeels ingevuld. Goeie songkeuzes (4 CD’s al, het gaat vlug!) Helemaal niet saai zoals sommige al eens durven beweren, er waren zelfs bindteksten (“Luxemburg, ça va?”) Fijn optreden! Er is wel maar 1 groep die erin slaagde om het festival plat te spelen en dat waren niet ontoevallig Belgen: Goose! WOW wat een knallend optreden. En wat een geweldige setlist! Maar wat extreem weinig volk! De nog overgebleven opkomst kon je vergelijken met een goed geslaagde editie van de kasteelconcerten in Waregem (you get the picture) Alle punkers en emo’s waren waarschijnlijk al een paar uur terug in een donker hoekje gekropen. De eindanalyse van het festival: niet slecht, heel veel ruimte :) Wel te weinig waterkraantjes voor de gigantische temperaturen. Drinken en eten was echt wel duur: 3,75EUR voor frisdrank/bier en een gemiddeld gerecht (de frietbakjes waren trouwens maar half zo vol als bij ons) Veel Deutsche Leute en van dat soort dingen en de onvermijdelijke Hollanders natuurlijk. Sfeer was ook niet overdreven maar qua aantal mensen niet echt te vergelijken met een Rock Werchter of Pukkelpop. Wel voor herhaling vatbaar! Tegen 2u waren we terug op de camping voor een kort nachtje (dat achteraf gebleken eigenlijk nog korter moest zijn…)
Mijn planning was tot nu toe al heel strak verlopen. De routes ook. Tot nu toe nog nooit verdwaald en alles op tijd gevonden. Normaal ging ook vandaag zo’n dag worden. De planning in mijn hoofd: vliegtuig om 15u, in de luchthaven zijn om 13u, 2u rijden, rond half 11 vertrekken. Ging allemaal perfect. Douchen, ontbijten, alles netjes in de koffer proppen en off we went naar Charleroi Airport. Prima. Onderweg nog eens tanken en rustig verder bollen met de CD’s van Oasis en Ben Westbeech. Om 10 voor 12 stond mijn hart wel even stil. Ik keek naar de papieren en zag: gate closes 12.35u, dept time: 13.05u. WHAAAT. We moesten nog 55min rijden, parkeren, inchecken, kortom, ik moest mij tegenhouden om niet te hyperventileren en flauw te vallen :p. We hadden nog 45min. Op zich niet haalbaar dus. Aan een gemiddelde snelheid van 140 (of eerder een bijna constante van 160) raasden we over de autostrade om te redden wat te redden viel. Ik had het al opgegeven, Corneel hield vol. 12.35u stonden we op de parking, snelden we naar de vertrekhal waar ik de 1ste in fluovestje met “Valencia!” aanviel. “Gesloten” zei ze. “Maar we hebben enkel handbagage mee!” probeerde ik de zaak nog te redden. Na een telefoontje mochten we het nog proberen. Nog nooit heeft de security control zolang geduurd, maar 10min voor het opstijgen zaten we op het vliegtuig (niet eens als laatste :p). Help mijn hart! En bedankt Corneel voor je engelengeduld en volharding :)
Valencia, here we come!
Deel 3: Liefde is... samen pipi doen in de zee.
Na twee uurtjes vliegen kwamen we aan op de luchthaven van Valencia. Perfect overzichtelijk en niet overdreven groot. Nadat we onze Valencia Turist Card hadden opgehaald namen we de metro naar de hostal (of toch ergens in de buurt). Onze eerste zicht was dat van Plaza de los Torros. Behoorlijk indrukwekkend. Na wat toertjes verdwalen (toch nog) werden we uiteindelijk in de juiste richting gestuurd. “Russafa youth hostal”, gelegen in de Russafa buurt. Een heel lieve, oudere man gaf ons de nodige uitleg over Valencia en ons verblijf. Behoorlijk wat trappen brachten ons naar een gezellig kamertje met een gedeelde badkamer (voor 2 kamers). Na even uitrusten en bekomen van de stressvolle middag, gingen we op stap naar het oude stadsgedeelte. Een wandeling via winkelstraten en de plaza del ayuntamiento bracht ons in een klein straatje waar we een 3gangenmenu aten voor 12EUR. Het voorgerecht (paella!) was voor mij eigenlijk al voldoende :p Heel erg lekker allemaal. Nog even verder wandelen richting plaza de la Virgen en erna terug naar de hostal keren was het plan van de 1ste avond. (Ik had al mijn energie mee opgevreten met de stress)
De volgende dag hadden we goed voor ogen: iets voor de middag vertrekken naar ciutat de las ciencias y las artes (CAC). Na een behoorlijk typisch Spaans ontbijt (niet om te stoefen dus: cornflakes/muesli, koekjes, broodloos) gingen we te voet naar de spectaculaire gebouwen van CAC. Er zijn er dus 4 waarvan je er 3 kan bezoeken (museo de las ciencias, hemisferic, oceanografic). Het eerste hebben we niet gedaan omdat het qua tijd niet echt zou passen in de planning. We kochten een combiticket voor de oceanografic en hemisferic. Eerst maakten we kennis met het Valenciaans drankje “horchata” waarover ik nog altijd geen uitgesproken mening heb :) Hemisferic is eigenlijk een ronde bol waar er documentaires in worden afgespeeld die je over heel het plafond ziet afspelen. Onze voorstelling was om 19u en ging over “Hubble”, heel interessant en indrukwekkend. We trokken dus eerst naar de oceanografic waar we gemakkelijk 3,5u rondliepen. Wat een fijne diertjes allemaal :D Als kleine kindjes liepen Corneel en ik dolenthousiast rond en genoten we van een dolfijnenshow. Na dit parcours was het tijd voor “middageten” (om 18u :)) We trokken naar de Carrefour om stokbrood en beleg en hadden een uurtje voor we naar de hemisferic moesten. Na die voorstelling liepen we door het 9km lange park die door Valencia loopt naar het centrum. Dat park was vroeger een rivier en is ontzettend gevarieerd en gezellig om rond te lopen. Voor we naar Radio City trokken om een flamencoshow bij te wonen, aten we nog een ijsje op een van de biljoenen plazas. Er was heel veel volk in Radio City, wat vaak voor omvervallende flesje s/glazen zorgde waardoor de flamencosfeer even verstoord was. 1 gitarist, 2 hoofdzangers, 2 backings (ofzo) die vooral ook mee klapten en 1 danseres. Nadat er eerst 2 liedjes enkel gezongen werd, riep er een oude taart uit het publiek “Nena, baila!” waardoor het allemaal wat onwennig verliep. Maar dansen heeft ze gedaan, en hoe! Heel spectaculair!
Voor ons volgend dagje leek uitslapen ons wel een goed plan. Rond half 10 ontbijten (niet zo heel vreemd in Spanje :)) om erna nog een wandelingetje te maken. Deze keer trokken we naar de befaamde Mercado central: een grote overdekte markt waar enorm veel marktramers concurreren met krak dezelfde producten. We kochten er ons middagmaal dat we op een bankje bij onze hostal opaten (in het gezelschap van een manke duif, een half gebraden duif, een mooie witte duif en een grijze vechtersbaas duif) We gingen ook even kijken naar Lonja de la seda, maar langer dan 5min hebben we daar niet echt rondgelopen. Het was waarschijnlijk handiger met gids. Rond 16u trokken we naar het strand, hoera! Jammer genoeg had de zon niet volledig hetzelfde plan en na een 3dubbele zonnecrème laag besloot ze toch een uur weg te kruipen. We hielden vol en met succes. De zee was echt zalig warm en het was ontzettend leuk :) Rond 20u gingen we terug naar de hostal, even douchen, en op aanraden van de oude man uit de hostal gingen we naar een tapasbar in de buurt. NJAM. Heel erg lekker. We kozen 5 tapas, 1l cider en een dessertje en konden dus even weg. Enkel de caracolas waren wat te gewaagd maar voor de rest heel lekker gegeten. Het was al vlug laat aangezien we pas om 22u waren toegekomen om te eten. We maakten nog een laatavondwandeling naar de gehoopte verlichte CAC, maar helaas, dat was niet het geval. Dan maar via het park, terug naar de hostal.
Donderdag, de laatste dag stonden we rustig op en moesten we tegen 11u buiten zijn. We wandelden nog wat in de winkelstraten, kochten wat eten voor op de luchthaven, checkten 3x ons vertrekuur en zorgden dat we ruim op tijd ter plaatse waren. Alles ging goed :)
In Charleroi was het even zoeken naar de auto die daar 3 nachtjes overnacht had, maar we hebben hem gevonden :)
Valencia is echt een geweldig mooie stad, enorm leuk ook, heel gevarieerd, en voor mij zelfs geduchte concurrentie voor Barcelona. Als we de rest van de wereld gezien hebben, keren we zeker nog eens terug! Al was het maar voor de agua de valencia die we niet hebben kunnen drinken. Zeker een aanrader!
De volgende dag hadden we goed voor ogen: iets voor de middag vertrekken naar ciutat de las ciencias y las artes (CAC). Na een behoorlijk typisch Spaans ontbijt (niet om te stoefen dus: cornflakes/muesli, koekjes, broodloos) gingen we te voet naar de spectaculaire gebouwen van CAC. Er zijn er dus 4 waarvan je er 3 kan bezoeken (museo de las ciencias, hemisferic, oceanografic). Het eerste hebben we niet gedaan omdat het qua tijd niet echt zou passen in de planning. We kochten een combiticket voor de oceanografic en hemisferic. Eerst maakten we kennis met het Valenciaans drankje “horchata” waarover ik nog altijd geen uitgesproken mening heb :) Hemisferic is eigenlijk een ronde bol waar er documentaires in worden afgespeeld die je over heel het plafond ziet afspelen. Onze voorstelling was om 19u en ging over “Hubble”, heel interessant en indrukwekkend. We trokken dus eerst naar de oceanografic waar we gemakkelijk 3,5u rondliepen. Wat een fijne diertjes allemaal :D Als kleine kindjes liepen Corneel en ik dolenthousiast rond en genoten we van een dolfijnenshow. Na dit parcours was het tijd voor “middageten” (om 18u :)) We trokken naar de Carrefour om stokbrood en beleg en hadden een uurtje voor we naar de hemisferic moesten. Na die voorstelling liepen we door het 9km lange park die door Valencia loopt naar het centrum. Dat park was vroeger een rivier en is ontzettend gevarieerd en gezellig om rond te lopen. Voor we naar Radio City trokken om een flamencoshow bij te wonen, aten we nog een ijsje op een van de biljoenen plazas. Er was heel veel volk in Radio City, wat vaak voor omvervallende flesje s/glazen zorgde waardoor de flamencosfeer even verstoord was. 1 gitarist, 2 hoofdzangers, 2 backings (ofzo) die vooral ook mee klapten en 1 danseres. Nadat er eerst 2 liedjes enkel gezongen werd, riep er een oude taart uit het publiek “Nena, baila!” waardoor het allemaal wat onwennig verliep. Maar dansen heeft ze gedaan, en hoe! Heel spectaculair!
Voor ons volgend dagje leek uitslapen ons wel een goed plan. Rond half 10 ontbijten (niet zo heel vreemd in Spanje :)) om erna nog een wandelingetje te maken. Deze keer trokken we naar de befaamde Mercado central: een grote overdekte markt waar enorm veel marktramers concurreren met krak dezelfde producten. We kochten er ons middagmaal dat we op een bankje bij onze hostal opaten (in het gezelschap van een manke duif, een half gebraden duif, een mooie witte duif en een grijze vechtersbaas duif) We gingen ook even kijken naar Lonja de la seda, maar langer dan 5min hebben we daar niet echt rondgelopen. Het was waarschijnlijk handiger met gids. Rond 16u trokken we naar het strand, hoera! Jammer genoeg had de zon niet volledig hetzelfde plan en na een 3dubbele zonnecrème laag besloot ze toch een uur weg te kruipen. We hielden vol en met succes. De zee was echt zalig warm en het was ontzettend leuk :) Rond 20u gingen we terug naar de hostal, even douchen, en op aanraden van de oude man uit de hostal gingen we naar een tapasbar in de buurt. NJAM. Heel erg lekker. We kozen 5 tapas, 1l cider en een dessertje en konden dus even weg. Enkel de caracolas waren wat te gewaagd maar voor de rest heel lekker gegeten. Het was al vlug laat aangezien we pas om 22u waren toegekomen om te eten. We maakten nog een laatavondwandeling naar de gehoopte verlichte CAC, maar helaas, dat was niet het geval. Dan maar via het park, terug naar de hostal.
Donderdag, de laatste dag stonden we rustig op en moesten we tegen 11u buiten zijn. We wandelden nog wat in de winkelstraten, kochten wat eten voor op de luchthaven, checkten 3x ons vertrekuur en zorgden dat we ruim op tijd ter plaatse waren. Alles ging goed :)
In Charleroi was het even zoeken naar de auto die daar 3 nachtjes overnacht had, maar we hebben hem gevonden :)
Valencia is echt een geweldig mooie stad, enorm leuk ook, heel gevarieerd, en voor mij zelfs geduchte concurrentie voor Barcelona. Als we de rest van de wereld gezien hebben, keren we zeker nog eens terug! Al was het maar voor de agua de valencia die we niet hebben kunnen drinken. Zeker een aanrader!
maandag 13 juni 2011
Freud, I need your help
Dromen. Iedereen doet het, maar niet iedereen kan het zich altijd herinneren.
Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen over mijn twee laatste dromen die ik mij kan herinneren.
Ik zoek nog even verder op het internet naar verklaringen van dromen, maar vreemd genoeg vind ik de mijne er niet tussen. Vallen, achtervolgd worden door beesten, mensen of geesten, vliegen, al de cliché dromen netjes verzameld.
Ik heb de laatste tijd last van een heel alledaags gebeuren in mijn dromen. Het gaat namelijk heel vaak over pipi doen of erger, geen pipi kunnen doen.
Mijn eerste pipi-droom, twee nachten geleden was echt heel absurd. Eigenlijk waren er zodanig veel verschillende verhaallijnen door elkaar gedraaid, dat ik het straf vind dat ik het nog kon na vertellen. Het ging over het meisje aan wie ik bijles geef maar dan vooral over haar huisgenoten, over een cobrashow (waar ik ook gebeten werd door een cobra maar iedereen mij heel rustig verzekerde dat ik niet zou doodgaan en enkel mijn been zou verliezen), een koffer vol champignons (die ik niet lust natuurlijk, maar er was iets vreemds, de koffer stond open en iedereen bleef maar zeggen dat ze vooral niet nat mochten worden, en dan plots, als bij wonder, begon het te regenen! Niemand reageerde om de koffer dicht te doen dus het champignon-probleem was vlug opgelost) Al die elementen hingen samen door toiletbezoeken. Na de regenbui van de champignons moest ik heel dringend plassen en gingen we naar een frietkot (nieuw element, Corneel! :D) om even te kunnen plassen. Dat frietkot was naast een zaaltje waar de cobrashow was. Het vreemde was dat ik direct opnieuw moest plassen toen ik terugkwam van het toilet. (te vlug weggegaan waarschijnlijk...)
Daardoor ben ik een kijkje gaan nemen naar de cobrashow en was ik mijn been kwijt (lomp genoeg ben ik, nadat ik dat aan Corneel was gaan vertellen in het frietkot, nog eens teruggegaan naar de zaal van de cobrashow en hoorde ik dat de cobra ontsnapt was! Na heel wat zoeken zag ik ze recht voor mij maar de moment dat ze mij wou aanvallen, heb ik iemand anders voor mij getrokken. Grof hoor ik jullie denken? Niets van, één been kwijt was al voldoende zeker?)
Qua absurditeit kan dat best wel tellen denk ik...
Ik sprak in het begin over twee dromen... Afgelopen nacht zat ik dus weer op het toilet!
Ik herinner mij niet precies waar het was, maar wel dat ik mijn deur helemaal had laten openstaan... Een van mijn neven kwam plots binnen en giechelde echt heel belachelijk (wat ik niet verwacht had van hem... Ik kan mij namelijk niet inbeelden dat hij gechoqueerd is van blote billen of er nog nooit gezien heeft...) Hij had ook een hoop vrienden/vriendinnen mee, die iets normaler reageerden. Het feit is nu, ik moest helemaal niet naar het toilet, ik zat daar gewoon, te kijken naar iets (geen idee meer wat). Het enige wat ik nog weet, is dat ik daar echt wel uren gezeten heb.
Vreemd toch?
Nu heb ik een site gevonden waar er gratis droomanalyses zijn. Tussen de voorbeelden staan dingen als "dromen over oude vriendschap, gevolgd worden door zwervers, oma steekt me neer, slaapkleedje". Het lijkt mij wel wat vriend om een nieuw topic "pipi doen of geen pipi kunnen doen" te starten...
Oh! Wat een geniale site heb ik gevonden! (www.droominfo.nl)
Toilet: Als je droomt over een toilet, symboliseert dit de behoefte om bepaalde emoties los te laten of iets uit je leven waar je eigelijk niets aan hebt te laten gaan. Als je in je droom de wc schoonmaakt,betekent dit dat je je uit je oude vel losmaakt en je remmingen laat varen. Een verstopte wc duidt erop dat je je inhoudt en bepaalde gevoelens (te lang) hebt ingeslikt. Een overspoelend toilet vertegenwoordigt het verlangen om je emoties volledig te kunnen uiten.
Een droom waarin je in een openbaar toilet bent zonder deuren, geeft je frustratie weer over je gebrek aan persoonlijke ruimte en privacy. Het kan er ook op duiden dat je moeite hebt om sommige oude emoties los te laten. Als je deze emoties vrijgeeft, bent je mischien bang dat anderen je erop zullen aanspreken of bekritiseren.
Ik hoop dat ik volgende nacht geen wc's sta te kuisen of dat er verstopt zitten :)
Vreemd wel!
Hoewel het bij mij vooral over pipi ging, misschien toch interessant om eens te kijken naar "poep" (ja die Hollanders toch...)
Poep: Als je droomt over poep, verwijst dit naar (negatieve) eigenschappen van karakter, waarvan je zelf denkt dat ze onwenselijk en weerzinwekkend zijn. Je zou deze trekjes moeten erkennen en proberen ze een plaats in je leven te geven, zelfs als je je hiervoor schaamt. Laat de negativiteit in je leven los. Volgens Freud duidt poep op bezetenheid, trots, schaamte, geldzaken en agressiviteit. Wanneer je droomt dat je met poep speelt, symboliseert dit volgens Freud bezorgdheid over je financiën.
Dromen waarin je niet in staat bent om je van je ontlasting te ontdoen, suggereren dat je niet bereid bent om je emoties los te laten. Je bent misschien een binnenvetter die zijn/haar gevoelens liever voor jezelf houdt.
Met poep spelen? Jakkes. Dan vind ik mijn onschuldige champignons die niet regenbestendig zijn toch iets onschuldiger.
Ik zal even onderzoeken waar mijn los te laten gevoelens juist zitten :p Ik wil alvast melden dat jullie zich niet ongerust hoeven te maken, alles gaat prima! ;-)
Hoewel ik de twijfel zou begrijpen na deze bekentenissen...
Misschien heeft het wel te maken met ACA Cleaning en al het schoonmaakgedoe en blijf ik ook 's nachts aan toiletten denken.
Wie zal het zeggen!
Op naar een zorgeloze nacht graag :)
Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen over mijn twee laatste dromen die ik mij kan herinneren.
Ik zoek nog even verder op het internet naar verklaringen van dromen, maar vreemd genoeg vind ik de mijne er niet tussen. Vallen, achtervolgd worden door beesten, mensen of geesten, vliegen, al de cliché dromen netjes verzameld.
Ik heb de laatste tijd last van een heel alledaags gebeuren in mijn dromen. Het gaat namelijk heel vaak over pipi doen of erger, geen pipi kunnen doen.
Mijn eerste pipi-droom, twee nachten geleden was echt heel absurd. Eigenlijk waren er zodanig veel verschillende verhaallijnen door elkaar gedraaid, dat ik het straf vind dat ik het nog kon na vertellen. Het ging over het meisje aan wie ik bijles geef maar dan vooral over haar huisgenoten, over een cobrashow (waar ik ook gebeten werd door een cobra maar iedereen mij heel rustig verzekerde dat ik niet zou doodgaan en enkel mijn been zou verliezen), een koffer vol champignons (die ik niet lust natuurlijk, maar er was iets vreemds, de koffer stond open en iedereen bleef maar zeggen dat ze vooral niet nat mochten worden, en dan plots, als bij wonder, begon het te regenen! Niemand reageerde om de koffer dicht te doen dus het champignon-probleem was vlug opgelost) Al die elementen hingen samen door toiletbezoeken. Na de regenbui van de champignons moest ik heel dringend plassen en gingen we naar een frietkot (nieuw element, Corneel! :D) om even te kunnen plassen. Dat frietkot was naast een zaaltje waar de cobrashow was. Het vreemde was dat ik direct opnieuw moest plassen toen ik terugkwam van het toilet. (te vlug weggegaan waarschijnlijk...)
Daardoor ben ik een kijkje gaan nemen naar de cobrashow en was ik mijn been kwijt (lomp genoeg ben ik, nadat ik dat aan Corneel was gaan vertellen in het frietkot, nog eens teruggegaan naar de zaal van de cobrashow en hoorde ik dat de cobra ontsnapt was! Na heel wat zoeken zag ik ze recht voor mij maar de moment dat ze mij wou aanvallen, heb ik iemand anders voor mij getrokken. Grof hoor ik jullie denken? Niets van, één been kwijt was al voldoende zeker?)
Qua absurditeit kan dat best wel tellen denk ik...
Ik sprak in het begin over twee dromen... Afgelopen nacht zat ik dus weer op het toilet!
Ik herinner mij niet precies waar het was, maar wel dat ik mijn deur helemaal had laten openstaan... Een van mijn neven kwam plots binnen en giechelde echt heel belachelijk (wat ik niet verwacht had van hem... Ik kan mij namelijk niet inbeelden dat hij gechoqueerd is van blote billen of er nog nooit gezien heeft...) Hij had ook een hoop vrienden/vriendinnen mee, die iets normaler reageerden. Het feit is nu, ik moest helemaal niet naar het toilet, ik zat daar gewoon, te kijken naar iets (geen idee meer wat). Het enige wat ik nog weet, is dat ik daar echt wel uren gezeten heb.
Vreemd toch?
Nu heb ik een site gevonden waar er gratis droomanalyses zijn. Tussen de voorbeelden staan dingen als "dromen over oude vriendschap, gevolgd worden door zwervers, oma steekt me neer, slaapkleedje". Het lijkt mij wel wat vriend om een nieuw topic "pipi doen of geen pipi kunnen doen" te starten...
Oh! Wat een geniale site heb ik gevonden! (www.droominfo.nl)
Toilet: Als je droomt over een toilet, symboliseert dit de behoefte om bepaalde emoties los te laten of iets uit je leven waar je eigelijk niets aan hebt te laten gaan. Als je in je droom de wc schoonmaakt,betekent dit dat je je uit je oude vel losmaakt en je remmingen laat varen. Een verstopte wc duidt erop dat je je inhoudt en bepaalde gevoelens (te lang) hebt ingeslikt. Een overspoelend toilet vertegenwoordigt het verlangen om je emoties volledig te kunnen uiten.
Een droom waarin je in een openbaar toilet bent zonder deuren, geeft je frustratie weer over je gebrek aan persoonlijke ruimte en privacy. Het kan er ook op duiden dat je moeite hebt om sommige oude emoties los te laten. Als je deze emoties vrijgeeft, bent je mischien bang dat anderen je erop zullen aanspreken of bekritiseren.
Ik hoop dat ik volgende nacht geen wc's sta te kuisen of dat er verstopt zitten :)
Vreemd wel!
Hoewel het bij mij vooral over pipi ging, misschien toch interessant om eens te kijken naar "poep" (ja die Hollanders toch...)
Poep: Als je droomt over poep, verwijst dit naar (negatieve) eigenschappen van karakter, waarvan je zelf denkt dat ze onwenselijk en weerzinwekkend zijn. Je zou deze trekjes moeten erkennen en proberen ze een plaats in je leven te geven, zelfs als je je hiervoor schaamt. Laat de negativiteit in je leven los. Volgens Freud duidt poep op bezetenheid, trots, schaamte, geldzaken en agressiviteit. Wanneer je droomt dat je met poep speelt, symboliseert dit volgens Freud bezorgdheid over je financiën.
Dromen waarin je niet in staat bent om je van je ontlasting te ontdoen, suggereren dat je niet bereid bent om je emoties los te laten. Je bent misschien een binnenvetter die zijn/haar gevoelens liever voor jezelf houdt.
Met poep spelen? Jakkes. Dan vind ik mijn onschuldige champignons die niet regenbestendig zijn toch iets onschuldiger.
Ik zal even onderzoeken waar mijn los te laten gevoelens juist zitten :p Ik wil alvast melden dat jullie zich niet ongerust hoeven te maken, alles gaat prima! ;-)
Hoewel ik de twijfel zou begrijpen na deze bekentenissen...
Misschien heeft het wel te maken met ACA Cleaning en al het schoonmaakgedoe en blijf ik ook 's nachts aan toiletten denken.
Wie zal het zeggen!
Op naar een zorgeloze nacht graag :)
zondag 29 mei 2011
S Club Party
"What is love - Cos baby I don't know
I got a funny feeling in my heart
If this is love - it feels like butterflies
So tell me baby, is this how it starts"Als je deze muziektekst zou googlen, zou je uitkomen bij de groep S Club 7.
Heel erg kwalijk kan ik het jullie (als er nog enigszins mensen overschieten) niet nemen als jullie nu denken dat ik beter was weggebleven uit blogland. Qua comeback is dit alleszins één in mineur.
Maar het was sterker dan mezelf. Gisteren dacht ik plots aan CD's uit mijn jeugd en ik wist dat er zoiets in mijn collectie zat. S Club 7, jawel, in 1999 kocht ik de fameuze CD met titels als "Everybody wants ya", "Viva la fiesta" en "I really miss you". Dan al, zowat 12 jaar geleden, was ik precies bezig met liefdesgevoelens en het proberen identificeren van vlinders (heel erg overrated trouwens, als je het mij vraagt).
Dat het nog 12 jaar zou duren vooraleer ik overvallen werd door vlinders, had ik dan toch ook niet bepaald gedacht. Maar mij hoor je niet klagen, perfecte vlinder, perfecte timing.
Het is wel zo dat mijn blog daardoor wat minder activiteit vertoont, maar dat is met reden. Ik kan namelijk niet meer zo heel neutraal schrijven. Alles is waw en prachtig en rozengeur en maneschijn. Ik ben dus nog een beetje op zoek naar een schrijfstijl waar ik niet iedere vijf woorden een verwijzing maak naar ene Ridder.
Qua algemene update kan ik jullie wel vertellen dat alles geweldig goed gaat met mij. Er is enkel het fenomeen "grote beslissingen" dat mij wat schrik aanjaagt voor de toekomst maar ze moeten gemaakt worden, geen ontkomen aan. Als alles goed gaat staat er een drukke reis 3maandse op het programma (met onderbrekingen weliswaar).
Verder slijt ik mijn dagen met wat werken hier en daar en ook "het openbaar vervoer nemen" wordt bijna een fulltime job. Aan het treingebeuren ga ik niet veel woorden vuil maken, de vertragingen worden erger met de dag. Het bus-en tramverkeer daarentegen, vind ik heel gezellig. Niet alleen omdat de marginaaltjes dan als wormen uit de grond komen, of jawel, eigenlijk wel alleen daarom.
Gisteren had ik weer een heel fijne tramrit waar er voor mij een topmarginaal uitbundig zat mee te bonken met de muziek (?) die uit zijn iPod kwam, zag er niet zo gezond uit. Even later stapte een op het eerste zicht klassedame de tram op, gekleed in een zwart mantelpakje en netjes gegeld haar. Spijtig van de rampzalige Buffalo's aan haar voeten. Ik was er nu toch echt van overtuigd dat die al uitgestorven waren.
De tram valt eigenlijk wel goed mee, bussen zijn een pak erger. (Hoewel ik ongewild, langzaam maar zeker, "een van hen" aan het worden ben... help o help). Daar had ik deze week gezelschap van een brillende man die zijn outfit zonder bril had bijeen gekozen. Hij zag er wat verward uit, wat ook bevestigd werd toen ie belde om te stoppen aan een halte en erna gewoon bleef zetten. Na wat commentaar van een oud vrouwtje, zo eentje die de naam van de chauffeur kent en hem een dagelijkse of wekelijkse update van haar leven bezorgt, stond ie recht en bleef ie wachten tot we nog eens stopten.
Geen idee waar die ergens beland is.
Hopelijk kan ik daar dus nog wat inspiratie halen voor nieuwe stukjes. Mijn nieuw schoonmaakavontuur kan ook altijd helpen.
Ik beloof dat ik mijn best ga doen, maar wil het ook niet helemaal verknallen, vandaar dat ik wat aarzelend herbegin ;-)
Als er dus nog lezers zouden overblijven, respect, om te beginnen, en laat eens weten als je dit gelezen hebt graag! :) (om te zien hoeveel eeuw er tussen het posten van dit stuk en de eerste lezer zit :D)
Aan alle blokkers: geef er een lap op.
Tot een volgende!
Abonneren op:
Posts (Atom)